و براى هيچ مؤمنى سزاوار نيست كه مؤمنى را بكُشد، مگر اشتباهى (رخ دهد؛) و هر كس مؤمنى را به اشتباه بكُشد، پس آزاد كردن بنده مؤمنى (واجب است)، و خونبهايى به خانوادهاش پرداخته شود؛ مگر اينكه [آنان خونبها را] ببخشند. و اگر [مقتول]، از گروهى باشد كه دشمن شماست، در حالى كه وى مؤمن بوده، پس آزاد كردن بنده مؤمنى (واجب است)؛ و اگر [مقتول] از گروهى باشد كه بين شما و بين آنان پيمان محكمى است، پس [بايد] خونبهايى به خانوادهاش پرداخت، و بنده مؤمنى آزاد كند؛ و هر كس (بنده مؤمنى) نيافت، پس روزه دو ماه پياپى بر او واجب است. (اين نوعى تخفيف و) توبه پذيرى خداست؛ و خدا، داناى فرزانه است. (92) و هر كس، عمداً مؤمنى را بكُشد، پس كيفرش (آتش) جهنّم است، در حالى كه در آنجا ماندگار است؛ و خدا بر او خشم مىگيرد؛ و او را از رحمتش دور مىسازد؛ و عذابى بزرگ برايش آماده ساخته است. (93) اى كسانى كه ايمان آوردهايد! هنگامى كه (براى جهاد) در راه خدا سفر مىكنيد، پس تحقيق كنيد؛ و به كسى كه (اظهار اسلام مىكند و) با شما طرح صلح مىافكند، نگوييد:» مؤمن نيستى. «در حالى كه زندگى ناپايدار پست (دنيا و غنائمش) را مىجوييد، چرا كه غنيمتهاى فراوانى (براى شما) نزد خداست. شما (نيز) قبلًا همين گونه بوديد، و خدا بر شما منّت نهاد. پس، (خوب) تحقيق كنيد؛ براستى كه خدا به آنچه انجام مىدهيد، آگاه است. (94)