مؤمنان فرو نشسته (از جهاد)، كه بدون ضرر (و بيمارى) اند، با مجاهدانى كه در راه خدا با اموالشان و جانهايشان [جهاد نمودند] مساوى نيستند؛ خدا مجاهدانى را كه با اموالشان و جانهايشان [جهاد كردند]، بر فرو نشستگان (از جهاد) به رتبهاى برترى بخشيده است؛ و خدا همگان را وعده [پاداش] نيك داده است، و [لى] خدا مجاهدان را بر فرو نشستگان (از جهاد)، به پاداشى بزرگ، برترى بخشيده است. (95) رتبههايى و آمرزشى و رحمتى، از جانب خدا (نصيب آنان مىگردد)؛ و خدا بسيار آمرزنده [و] مهرورز است. (96) در واقع كسانى كه فرشتگان، [جانهاى] ايشان را بطور كامل گرفتند، در حالى كه به خويشتن ستمكار بودند، (فرشتگان به آنان) گفتند:» در چه [حالى] بوديد؟ « (در پاسخ) گفتند:» ما در زمين، مستضعف بوديم. « (فرشتگان) گفتند:» آيا زمين خدا، وسيع نبود تا در آن مهاجرت كنيد؟! «پس آنان مقصدشان جهنّم است، و بد فرجامى است؛ (97) مگر مستضعفانى از مردان و زنان و كودكان، كه توان چاره جويى ندارند، و به هيچ راهى رهنمون نمىشوند. (98) و آنانند كه اميد است خدا آنها را ببخشد، و خدا بسيار بخشاينده آمرزنده است. (99) و هر كس كه در راه خدا هجرت كند، در زمين مكانهاى [امنِ] فراوان و گشايشى خواهد يافت؛ و هر كس [بعنوان] مهاجرت به سوى خدا و فرستاده او، از خانهاش بدر آيد، سپس مرگ او را فرا گيرد، پس بيقين پاداشش بر خداست؛ و خدا، بسيار آمرزنده مهرورز است. (100) و هنگامى كه در زمين سفر مىكنيد، اگر از آشوبگرى كسانى كه كفر ورزيدند، (در مورد خود) تان مىترسيد؛ پس هيچ گناهى بر شما نيست كه از نماز كم كنيد (و نمازهاى چهار ركعتى را دو ركعت بخوانيد)؛ [چرا] كه كافران، براى شما دشمنى آشكارند. (101)