دعوت شدگان از ناخرسندى او براى اطعام ديگران آگاه باشند، نمى‌توانند ديگران را به آن مهمانى ببرند، مگر در صورتى كه شواهد حال دلالت بر رضايت ميزبان داشته باشد.(15)در مواردى كه انتفاع به قيد يا شرطى ـ هر چند بر حسب متفاهم عرف ـ مقيّد نباشد، بهره بردن، تنها به اندازه متعارف جايز است، مانند انتفاع رهگذر از ميوه باغ(16)( --> حق مارّه)يا انتفاع شخص از خوردنى و نوشيدنيهاى منزل كسانى همچون فرزند، پدر، مادر، خواهر و برادر كه در آيه 61 سوره نور استثنا شده‌اند(17)( --> خوردن).

ضمان انتفاع:بهره بردارى مباح از مال ديگرى به نحو مشروع و صحيح، ضمان آور نيست، مانند اينكه مال عاريه‌اى(18)يا اجاره‌اى(19)بدون افراط و تفريط از بين برود. در اين صورت، شخص بهره بردار ضامن نيست و در غير اين صورت ضامن است.

پايان انتفاع:حقّ انتفاع از مال ديگرى با اسباب زير پايان مى‌يابد:

1. فسخ:درصورت فسخ( -->فسخ)عقد عاريه يا اجاره و يا وصيّت به منفعت، جواز انتفاع نيز پايان مى‌يابد.

2. پايان مدّت:اگر انتفاع از مال ديگرى به وقتى معيّن محدود باشد، با سر رسيدن آن، جواز انتفاع نيز پايان مى‌پذيرد.

3. زوال صفت:اگر مباح بودن انتفاع به صفتى در بهره بردار مقيّد باشد، با زوال آن صفت، اباحه انتفاع نيز پايان مى‌يابد، همچون مضطرّ كه درحال اضطرار، محرّمات بر او حلال مى‌گردد و با زوال صفت اضطرار، حلّيت برداشته مى‌شود.

4. خروج عين از قابليّت انتفاع:هرگاه عين انتفاعى از قابليّت انتفاع خارج شود، موضوع انتفاع از بين مى‌رود، مانند خانه اجاره‌اى كه بر اثر زلزله ويران شود. در اين صورت اجاره باطل مى‌شود.(20)

• (15)جواهرالكلام 36/ 469
• (16)24/ 127ـ135
• (17)36/ 406
• (18)27/ 183
• (19)مستمسك العروة 12/ 69
• (20)جواهر الكلام 27/ 310 .