3ـ شخصي به نام ابراهيم کرخي مي‌گويد، به امام صادق(عليه السلام) عرض کردم، زنم فوت کرده از شخصي خواستگاري نمودم، او موافقت کرده است وتصميم به ازدواج دارم، حضرت(عليه السلام) فرمود: خوب فکر کن با چه کسي همبستر مي‌شوي و چه کسي را در اموال خود شريک قرار مي‌دهي و بر دين و اسرار دروني خويش مطّلع مي‌سازي؟ اگر نياز به زن داري، دختر باکره‌اي که منتسب به خانواده‌اي که اهل خير و خوش خُلق باشند، انتخاب کن. «انْظُرْ أَيْنَ تَضَعُ نَفْسَكَ وَ مَنْ تُشْرِكُهُ فِي مَالِكَ وَ تُطْلِعُهُ عَلَى دِينِكَ وَ سِرِّكَ فَإِنْ كُنْتَ لَا بُدَّ فَاعِلًا فَبِكْراً تُنْسَبُ إِلَى الْخَيْرِ وَ إِلَى حُسْنِ الْخُلُقِ».[1]

به نظر مي‌رسد عامل وراثت، روشن‌ترين دليل اين توصيه‌ها است، کساني که به آينده فرزندان خويش مي‌انديشند و مي‌خواهند فرزنداني سالم، زيبا، خوش خلق و ديندار داشته باشند، بايد قبل از ازدواج در موضوع اصالت خانوادگي و محيط رشد و نموّ همسر آينده خود دقّت کنند. مرد بايد به هنگام انتخاب همسر دقّت کند که براي نطفه خود چه جايگاهي را انتخاب مي‌کند و سرنوشت فرزند آينده‌اش را به دست چگونه زني مي‌سپارد، زيرا همسري که از خانواده اصيل و نجيب باشد، بهتر مي‌تواند کودکان را تربيت کند. هم‌چنان‌که لازم است زن نيز دقّت نمايد ناموس خود را در اختيار چگونه مردي قرار مي‌دهد و نطفه چه پدري را در رحم خود پذيرا مي‌گردد و آيا اين پدر خواهد توانست حقوق پدري را براي فرزندش ادا نمايد و به شايستگي او را سرپرستي کند.

د: عفّت، پاکدامني و باروري

از جمله صفات پسنديده که در انتخاب همسر به آن تأکيد شده و فقيهان شيعه[2] و اهل سنّت[3] به استحباب آن تأکيد نموده‌اند، اين است که همسر، پاکدامن و عفيف باشد و از آلودگي و عدم عفّت پرهيز داشته باشد و بتواند صاحب فرزند شود. (عقيم و نازا نباشد).

[1] . الکافي 5: 323، ح3؛ تهذيب الأحکام 7: 401، ح1601.

[2] . شرائع الإسلام 2: 267، قواعد الأحکام 3: 5، مسالک الافهام 7: 16.

[3] . مغني المحتاج 4: 316، روضة الطالبين 6: 14.