بدان جهت، اسلام همان‌گونه که به سلامت جسمي و توانمندي فرزندان اهميت داده است، توجّه به جنبه‌هاي روحي و اخلاقي آنان نيز لازم دانسته است، بلکه مي‌توان گفت توجّه به نيازهاي مادّي فرزندان، مقدمه و زمينه‌ي لازم براي کسب ارزشهاي اخلاقي آن‌هاست.

به عبارت ديگر، آن‌چه بيش از هر چيز در تعاليم اسلامي مورد تأکيد قرار گرفته، جنبه‌هاي تربيتي و اخلاقي فرزندان است، زيرا تأمين خواسته‌هاي معيشتي فرزندان بر اساس علاقه‌هاي غريزي و عاطفه پدر و مادري در مرحله نخست، امري طبيعي است.

آن‌چه مهم است، تلاش براي تربيت فرزنداني صالح و مفيد در جامعه مي‌باشد، زيرا پايه و اساس سعادت و رستگاري از اين مرحله آغاز مي‌گردد، چرا که در اين دوره کودک فقط پدر و مادر و محيط خانواده خود را مي‌شناسد و به اصطلاح، چشم و گوش او بسته است و تنها تحت پوشش شخصيت خود تغذيه روحي و فکري مي‌شود، در اين دوره روح کودک فوق‌العاده حسّاس و اثرپذير است و همه رفتارها را در خود ضبط مي‌نمايد و به تدريج در دراز مدّت آن‌چه را که ديده و يا شنيده بروز مي‌دهد. بدين جهت اگر پدر و مادر در اين دوره در تربيت فرزند سهل انگاري کننند و خود در عمل الگوي تربيتي شايسته‌اي براي کودکان نباشند و تنها به امر و نهي خشک و خالي اکتفا کنند، کودکان نسبت به چنين توصيه هايي حساسيت لازم نشان نمي‌دهند و به رفتارها و خُلقيات نامطلوب گرايش خواهند يافت و در بيرون از خانه با الگوهاي منفي اخلاقي که روبرو مي‌شوند اقبال و اثرپذيري بيشتري از خود نشان مي‌دهند و بعد از آن، تربيت آنان در دوران جواني و ميان سالي بسيار مشکل و گاه غير ممکن است.

9. سفارش اولياي دين به تعليم و تربيت در دوران کودکي

در روايات وارد شده از اوليا و مربيان ديني، به مسأله تربيت در دوران کودکي بسيار اهميت داده شده است. روايات در اين زمينه بسيار است، اين روايات را به چند دسته تقسيم و از هر دسته نمونه هايي ذکر مي‌نماييم: