هم‌چنين آن حضرت مي‌فرمايد: آموزش در کودکي، همانند نقش بر سنگ است[1] که هرگز از بين نمي‌رود.

امام صادق(عليه السلام) نقل مي‌کند، حضرت لقمان(عليه السلام) به فرزندش اين‌گونه سفارش کرد، فرزندم! اگر در کودکي ادب آموختي در بزرگي از آن بهره خواهي برد. فرزندم، هر که جوياي ادب و معرفت باشد در راه آن اهتمام مي‌ورزد و خود را به رنج سختي مي‌کشاند و هر کسي چنين باشد معرفت و همّت والا پيدا مي‌کند و ادب آموزي را پيشه و سيره خود قرار ده و بر حذر باش از سستي و تنبلي در اين راه و اين‌که ادب را بگذاري و چيز ديگري را طلب کني.[2]

ج: هفت سال تربيت مستمر

دسته سوّم: رواياتي است که در آن‌ها به سن کودک براي تعليم و تربيت اشاره شده و از آن‌ها استفاده مي‌شود که درخت تربيت به تدريج رشد و نموّ مي‌کند و در دراز مدّت تنومند و بارور مي‌شود. به بيان ديگر تربيت، صبر و بردباري و دقّت و هوشياري و نظارت مستمّر را مي‌طلبد، امّا ثمري که در پي دارد آن‌چنان شيرين و مسرّت بخش است که پدر و مادر را از همه تلاش‌هايي که در اين‌باره کرده و مي‌کنند، راضي و خشنود مي‌سازد.

امام صادق(عليه السلام) فرموده است: فرزندت را بگذار هفت سال بازي کند، سپس هفت سال زير نظر داشته باش و تحت تربيت مستمر و بي وقفه خود قرار ده، آن‌گاه اگر رستگار شد که چه بهتر وگرنه معلوم مي‌شود در او خيري نيست. «دَع اِبنَکَ يلعَب سَبعَ سِنينَ وَالزَمهُ نَفسُکَ سَبعَ سِنينَ فَإِن أَفلَحَ وَ إلاّ فَإِنَّهُ مَن لا خَيرَ فيهِ».[3]

در بيان ديگري آن حضرت مي‌فرمايد: کودک تا هفت سالگي با بازي و سرگرمي پرورش مي‌يابد، در هفت سال دوّم بايد به تعليم و تربيت او اهتمام نمود، پس از آن در هفت سال سوّم لازم است مسائل حلال وحرام را بياموزد و آن‌ها را رعايت کند.[4]

[1] . قَالَ: «اَلعِلمُ مِنَ الصَّغَر کَالنَّقشِ فِي الحَجَر»، بحارالانوار224:1، ح13.

[2] . «يا بُنَي إِن تَأَدَّبت صَغيرًا اِنتَفَعَت بِهِ کَبيرًا... » تا آخر حديث، بحارالانوار419:13، ح13.

[3] . وسائل الشيعة 473:21، باب82من ابواب احکام الاولاد، ح1.

[4] . الکافي47:6، ح3.