و نيز مي‌فرمود: پنج چيز را تا زنده‌ام ترک نمي‌کنم... و سلام کردن بر اطفال، تا بعد از من، اين روش در ميان مردم معمول گردد.[1]

و گاه مي‌شد برخي از افراد، طفل شيرخوار خود را خدمت او مي‌بردند تا در باره اش دعا کند يا او را نام‌گذاري کند، طفل را به منظور احترام و تجليل از کسانش، در آغوش مي‌گرفت و مورد محبّت قرار مي‌داد، گاهي هم اتفاق مي‌افتاد که طفل در دامن پيامبر خدا(صلي الله عليه وآله) ادرار مي‌کرد و صداي اعتراض اطرافيان بلند مي‌شد، پيامبر(صلي الله عليه وآله) آنان را از اين‌که با بچّه دُرشتي و تند خويي کنند منع مي‌نمود و بچّه را آزاد مي‌گذارد تا ادرارش تمام کند آن‌گاه درباره طفل دعا مي‌کرد و يا اين‌که نامي براي او انتخاب مي‌نمود، کسان طفل در نهايت شادي، او را از پيامبر(صلي الله عليه وآله) مي‌گرفتند، بدون اين‌که احساس کنند رهبر عالي‌قدر اسلام از اين‌که طفل او را آلوده کرده است، ناراحت شده باشد و همين که آن‌ها مي‌رفتند، لباس خود را شستشو مي‌داد.[2]

زندگي رهبر عاليقدر اسلام و ائمّه اطهار(عليهم السلام) پُر است از اين‌گونه برخوردهاي عملي که در جهت تربيت کودکان و نقش مؤثر آن‌ها تفسير و تبيين مي‌گردد و با دقّت در آنها، روشن مي‌گردد بشر هر اندازه در مسائل حقوقي و تربيتي پيشرفت کند، سخني فراتر و بالاتر از اسلام نخواهد گفت و روشي متکامل‌تر از برنامه عملي اولياي دين نمي‌تواند به ديگران عرضه کند. در مباحث بعدي در اين خصوص توضيح بيش‌تر خواهد آمد.

[1] . وسائل الشيعه62:12، باب35 من ابواب احکام العشرة، ح1.

[2] . مکارم الاخلاق65:1، ح1.