چپش حسين بن علي(عليه السلام)، گاهي اين را بوسيد و گاهي ديگري را، در اين هنگام جبرييل(عليه السلام) از طرف پروردگار عالم به او وحي آورد.[1]

در روايت ديگري آمده است: روش آن حضرت چنين بود که امام حسن و امام حسين(عليهما السلام) را مي‌بوسيد، در يکي از روزها شخصي به نام «اقرع تميمي» در مجلس نشسته بود به آن حضرت عرض کرد، من ده فرزند دارم و هيچ زمان آن‌ها را نبوسيده ام، پيامبر به او نظر نموده، فرمود: کسي که به ديگران رحم نمي‌کند، استحقاق اين‌که به او رحم شود، ندارد. «مَن لا يَرحَم لا يُرحَم».[2]

هم‌چنين آن حضرت مي‌فرمايد: کسي که فرزند خود را ببوسد خداوند به او پاداش کار نيک مي‌دهد و اگر او را شاد نمايد در روز قيامت او را شاد مي‌گرداند. «مَن قَبَّلَ وَلَدَهُ کَتَبَ اللهُ ـ عَزَّوَجَلَّ ـ لَهُ حَسَنَةً وَ مَن فَرَّحَهُ فَرَّحَهُ اللهُ يَومَ القِيامَةِ».[3]

امام صادق(عليه السلام) مي‌فرمايد: اولاد خود را زياد ببوسيد، زيرا در مقابل هر بوسه، درجه‌اي از درجات بهشت به شما خواهند داد.[4]

مفضل مي‌گويد: بر امام موسي کاظم(عليه السلام) وارد شدم، ديدم آن حضرت فرزند خود علي بن موسي الرضا(عليه السلام) را در دامان خود نشانده و او را مي‌بوسد و زبانش را مي‌مکد و گاه بر شانه اش مي‌گذارد و گاه او را در آغوش مي‌گيرد و مي‌گويد: پدرم فداي تو باد، چه بوي خوشي داري و چه اخلاق پاکيزه‌اي و چه روشن و آشکار است فضل و دانش تو. «... وَ هُوَ يُقَبَّلُهُ وَ يَمَصُّ لِسانَهُ وَ يَضَعُهُ عَلَي عَاتِقِهِ وَ يَضُمُّهُ إِلَيهِ وَ يَقُولُ: بِأبِي أنتَ، ما أطيَبَ ريِحَکَ...»[5]. و روايات بسيار ديگر که در اين باره وارد شده است.[6]

[1] . بحارالانوار261:43، ح2.

[2] . وسائل الشيعة 485:21، باب89 من ابواب احکام الاولاد، ح4.

[3] . الکافي49:6، باب برّالاولاد، ح1.

[4] . وسائل الشيعة 485:21، باب89 من ابواب احکام الاولاد، ح3.

[5] . همان340:28، باب10 من ابواب حد المرتد، ح2.

[6] . مستدرک الوسائل171:15، باب66 من ابواب احکام الاولاد، ح1، احمد بن حنبل، المسند184:10، ح26602، بحارالانوار 240:25، باب6، اواخر حديث21.