دانشمندان معتقدند که اگر زنان از وظيفه اصلي و طبيعي خود باز بمانند و بخواهند مردانه زندگي کنند، ضمن اين‌که «مرد» نخواهند شد، «زن» نيز نيستند و سرانجام به جنس سوّمي تبديل مي‌شوند که نه زن هستند و نه مرد.[1]

متأسفانه وضع زندگي کنوني بشر به صورتي در آمده است که بسياري از کودکان به طور جبري و قهري از اين موهبت بزرگ محروم شده، به پرورشگاه‌ها و دايه‌ها و پرستارها و مادربزرگ‌ها سپرده مي‌شوند، ولي به جهت نياز مبرمي که مادر و کودک به يکديگر دارند، نه تنها کودکانِ بي مادر، آينده‌اي خطرناک و زندگي سرد و بي روح دارند، بلکه خطراتي قطعي، زنان و مادران دور از فرزند را نيز تهديد مي‌کند.

به عقيده دانشمندان، سرطان پستان بيش‌تر در زناني پديدار مي‌شود که يا بچّه ندارند يا ازدواج نکرده‌اند، هم‌چنين زناني که بچّه داشته‌اند، ولي خودشان او را شير نداده‌اند و نيز زناني که کورتاژ کرده‌اند.[2]

اين مسائل سبب گرديده طرفداران حقوق کودک به فکر چاره جويي بيفتند و در اعلاميه جهاني حقوق کودک تأکيد کنند که کودک بايد در کنار والدين خود زندگي کند. در اصل ششم اين اعلاميه آمده است که کودک خردسال جز در موارد استثنايي نبايد از مادرش جدا شود، جامعه و مقامات دولتي در مورد اطفال بدون خانواده و مستمند، مراقبت و توجّه خاصي مبذول دارند.

امّا اسلام در دستورات تربيتي خود بيش از سيزده قرن قبل بر اين مسأله تأکيد نموده و پيامبر اکرم(صلي الله عليه وآله) با سيره عملي آن‌را به پيروان خود آموخته است.

ب: بوسه بر کودک

در روايات تأکيد شده است که والدين، کودک را ببوسند و با اين وسيله، محبّت خود را نسبت به او اظهار نمايند، سيره پيامبر اعظم(صلي الله عليه وآله) نيز چنين بوده است؛ ابن عباس نقل مي‌کند: در محضر پيامبر بودم، فرزندش ابراهيم را بر ران راست خود نشانده بود و بر ران

[1] . اسلام و حقوق کودک: 121.

[2] . همان: 123.