نتيجه لوس و از خود راضي بار مي‌آيند، روحي ضعيف و رواني زود رنج دارند، از دوران کودکي تا پايان عمر در مقابل کوچکترين ناملايمي و خفيف‌ترين ناکامي‌ها آزرده خاطر و ناراحت مي‌شوند و در نبردهاي زندگي زود شکست مي‌خورند.

گروه نازپرورده در تمام دوران حيات، ناکام و متأثرند و در مشکلات عادي زندگي با زبوني و ذلّت، عقب نشيني مي‌کنند و چه بسا دست به خودکشي مي‌زنند.[1]

نکته ديگر اين‌که، لازم است در محبّت والدين، نوع محبّت نسبت به سن فرزند و جنسيت او مورد ملاحظه قرار گيرد، مثلاً گام برداشتن پدر با فرزند نوجوانش شايد برتر از بوسيدن او باشد، چه بسا ابراز محبّتي که به سن او تناسب ندارد، نتيجه معکوس بدهد.

آيين مقدس اسلام در برنامه‌هاي تربيتي خود، اولياء اطفال را از زياده روي در اعمال محبّت بر حذر داشته است. از امام باقر(عليه السلام) نقل شده که فرموده‌اند: بدترين پدران کساني هستند که در نيکي و محبّت نسبت به فرزندان، از حدّ لازم تجاوز کنند و به زياده روي و افراط بگرايند و بدترين فرزندان کساني هستند که در اثر تقصير و کوتاهي در انجام وظايف، پدر را از خود ناراضي نمايند. «شَرُّ الآباءِ مَن دَعاهُ البِرّ إِلَي الإِفراط وَ شَرُّ الأَبناءِ مَن دَعاهُ التَّقصيرِ إِلَي العُقوُقِ».[2]

کودکاني که با اين روشِ مذموم تربيت مي‌شوند، لوس و از خود راضي بار مي‌آيند و اين خُلق ناپسند، بيماري‌هاي خطرناک رواني و عوارضي بر جسم و جان آنان مي‌گذارد و نتايج شوم آن در خلال گفتار و رفتارشان به خوبي مشهود خواهد بود.

اميرالمؤمنين(عليه السلام) مي‌فرمايد: خودپسندي بدترين حالت رواني است. «شَرُّ الأُمُورِ الرَّضا عَنِ النَّفسِ».[3] و نيز فرموده است: خودپسندي هر کس، دليل نقص و کوتاهي عقل اوست. «رِضاءُ العَبدِ عَن نَفسِهِ بُرهانُ سَخافَةِ عَقلِهِ».[4]

[1] . گفتار فلسفي، کودک از نظر وراثت و تربيت243:2 الي245، علي قائمي، نقش مادر در تربيت: 91 ـ 95.

[2] . تاريخ اليعقوبي320:2.

[3] . غرر الحکم: 233، ح31.

[4] . همان: 218، ح44.