گفتاردوّم: اولويت‌هاي تعليم و تربيت اسلامي نسبت به کودکان

1. تعليم و تربيت در جهت ايمان به آفريدگار جهان

کودک پيش از آن‌که عقلش به فعليت برسد و قادر به درک مطالب علمي گردد، فطرت توحيدي و عواطف اخلاقي در ضمير او فعليت دارد و براي پذيرش تربيت آماده است، از اين رو لازم است پدر و مادر به ارزش اين فرصت مهم، متوجّه باشند و از بيداري فطرت ايماني و احساسات کودک، حداکثر استفاده را بنمايند و در روان وي، ايمان به خدا و سجاياي اخلاقي را پرورش دهند، تا قبل از آن‌که عقلش به خوبي شکفته شود و در راه تحصيل علم و درک حقايق عقلاني قدم بر دارد، طفلي پاک نهاد و با ايمان، خوش اخلاق و مورد اعتماد، بار آمده باشد.[1]

بنابراين اوّلين اصلي که والدين کودک موظّفند در راه تعليم و تربيت صحيح با زبان ساده و قابل فهم، به او بياموزند، ايمان به خدا است؛ بايد به او بفهماند، آن‌کس که ما را آفريده، آن‌که به ما رزق و روزي مي‌دهد، آن‌که گل و گياه، پرنده و حيوان را خلق کرده، آن‌که روز و شب را به وجود آورده و... ، خداست؛ او هميشه و در تمام لحظات ناظر اعمال ما است، خوبي‌هاي ما را پادش مي‌دهد و در بدي‌ها ما را مجازات مي‌نمايد.

اين‌گونه سخن گفتن در ذهن کودک، آسان و قابل قبول است و در مدّت کوتاهي به خدا دل مي‌بندد و به او معتقد مي‌شود و با ايجاد اين عقيده که اساس اوّليه سعادتِ بشر

[1] . سوره قلم4:68.

[ 2 ] . خوارزمي، مقتل الحسين(عليه السلام) 123:1، بحارالانوار309:43.

[ 3 ] . ر. ک: گفتار فلسفي، کودک از نظر وراثت و تربيت184:2.

[ 4 ] . وسائل الشيعة 175:15، باب3 من ابواب جهاد النفس، ح1.