4. آموزش قرآن کريم

قرآن کريم ارزنده‌ترين کتاب الهي و مصدر و اساس احکام شريعت اسلام است، اين کتاب مقدس حاوي تمام نيازمندي‌هاي بشر، در اعتقادات، عبادات، معاملات، امور تربيتي و اقتصادي و اجتماعي، و به طور کلي آن‌چه بشر در حيات مادّي و معنوي خود بدان نياز دارد، مي‌باشد.

در جامعيت اين کتاب شريف، خداوند مي‌فرمايد: ما در اين کتاب، هيچ چيز را فروگذار نکرديم. (مَّا فَرَّطنَا فِي الکِتَابِ مِن شَيءٍ)[1]. يعني تمام اموري که مربوط به هدايت و تکامل انسان است در آن وجود دارد، منتها گاهي به صورت کلّي بيان شده، مانند دعوت به آموزش هر گونه علم و دانش، و گاهي به جزييات هم پرداخته شده، مانند بيان بسياري از احکام اسلامي و مسائل اخلاقي.

به هر حال، بر پدر و مادر، اولياي مدرسه، دانشگاه و حکومت اسلامي لازم است، کودکان و نوجوانان را به قرآن و احکام آن آشنا سازند و با آموزش و ارتباط با اين کتاب مقدس که به منزله نور خدا در زمين است، اعتقادات ديني در قلبشان مستحکم نمايند، چرا که قرآن مصدر و منبع اعتقادات اسلامي است و دستوراتش با فطرت بشر سازگاري دارد؛ ارتباط و تغذيه معنوي کودکان با قرآن، آن‌ها را به سوي سعادت و تکامل سوق مي‌دهد.

امام اميرالمؤمنين(عليه السلام) در يکي از خطبه هايش مي‌فرمايد: قرآن را بياموزيد، زيرا قرآن بهار قلبها است و از نور آن، صحّت طلب کنيد، چرا که قرآن شفاي قلبها است و آن را نيکو تلاوت کنيد، زيرا ارزنده و نيکوترين قصه‌ها در قرآن است. «تَعَلَّمُوا القُرآنَ... فَإِنَّهُ رَبيعُ القُلُوبِ وَاستَشفُوا بِنُورِهِ فَإِنَّهُ شِفاءُ الصُّدُورِ... ».[2]

و امام صادق(عليه السلام) فرموده است: سزاوار است مؤمن از دنيا نرود، مگر اين‌که قرآن را بياموزد يا در راه آموزش آن باشد[3]، يعني تا زنده است براي فراگيري قرآن کوشش نمايد.

[1] . سوره انعام38:6.

[2] . صبحي صالح، نهج البلاغة: 164، بخشي از خطبه110، (معروف به خطبه ديباج)، وسائل الشيعة 167:6، باب1 من ابواب قراءة القرآن، ح7.

[3] . وسائل الشيعة 167:6، باب1 من ابواب قراءة القرآن، ح4.