احمد بن محمد بن خالد از وی روایت نقل کرده اند.5 خثعمی امامی مذهب بود6 و در سند 36 روایت قرار گرفته و ابن قولویه او را توثیق نموده است،7 ولی برخی او را مذموم شمرده اند.8 کتاب الحدیث اثر اوست.9

پی نوشت ها

[1] ـ رجال البرقی 49.
[2] ــ تنقیح المقال 1/223.
[3] ــ اختیار معرفة الرجال 93، 209 و 280.
[4] ــ رجال النجاشی 2/257.
[5] ــ معجم رجال الحدیث 4/109.
[6] ــ تنقیح المقال 1/223.
[7] ــ معجم رجال الحدیث 4/109.
[8] ــ رجال ابن داود 434.
[9] ــ الذریعه 6/318.*

دیگر منابع: رجال الطوسی 345 الوجیزه 25 جامع الرواة 1/158 اعیان الشیعه 4/177 مجمع الرجال 2/39 مستدرکات علم رجال الحدیث 3/197 قاموس الرجال 2/414 دائرة المعارف تشیع 5/378.

جعفر ـ رازی (در عصر امام صادق(علیه السلام))

ابومحمد جعفر بن یحیی بن علاء بن خالد رازی.

وی و پدرش که از اصحاب امام صادق(علیه السلام) بود، از محدثان مورد اعتماد شیعه به شمار می روند. وی از پدرش که سِمَت قضاوت شهر ری را برعهده داشت،1 روایت کرده است.2 فردی به نام موسی بن حسین بن موسی از جعفر بن یحیی روایاتی نقل کرده است.3 برخی از جمله علامه در خلاصه، وی را از اصحاب امام صادق(علیه السلام)4 دانسته اند. او دارای کتاب الحدیث5 بوده است. به گفته نجاشی، کتاب وی با کتاب پدرش مخلوط شده و چون جعفر راوی کتاب پدرش نیز بوده، بعضاً کتاب های پدر را به پسر نسبت داده اند.6

پی نوشت ها

[1] ـ رجال النجاشی 1/309 و310.
[2] ــ لسان المیزان 2/132.
[3] ــ رجال النجاشی 1/309 و310.
[4] ــ خلاصة الاقوال 33 منهج المقال 87 .
[5] ــ الذریعه 6/318.
[6] ــ رجال النجاشی 1/309 و310.*

دیگر منابع: رجال ابن داود 90 مجمع الرجال 2/48 اعیان الشیعه 4/194 الجامع فی الرجال 1/414 منتهی المقال 2/285 هدایة المحدثین 185 معجم رجال الحدیث 4/138 تنقیح المقال 1/229.

جعفر ـ سمرقندی (قرن سوم هجری)

ابوسعید جعفر بن احمد بن ایوب سمرقندی، معروف به ابن عاجز.

شیخ طوسی نام پدر او را محمد آورده است. وی اهل سمرقند و از متکلمان شیعه بود1 و از کسانی مانند عبدالله بن فضل، علی بن حسن و علی بن محمد روایت نمود.2 محمد بن مسعود عیاشی و محمد بن عمر بن عبدالعزیز از راویان اویند. نجاشی مذهب و احادیث سمرقندی را صحیح دانسته است. کتاب الرد علی من زعم ان النبی(صلی الله علیه وآله)کان علی دین قومه قبل النبوه تألیف اوست.3 تاریخ درگذشت سمرقندی روشن نیست، اما به دلیل روایت عیاشی (م 320 هـ ) و کشّی (م اوایل قرن چهارم هجری) از او، می توان وی را از رجال قرن سوم به حساب آورد.

پی نوشت ها

[1] ـ رجال الطوسی 458.
[2] ــ معجم رجال الحدیث 4/50.
[3] ــ رجال النجاشی 1/301.*

دیگر منابع: لسان المیزان 2/107 رجال ابن داود 82 مجمع الرجال 2/23 قاموس الرجال 2/606 اعیان الشیعه 4/81 مستدرکات اعیان الشیعه 1/191 خلاصة الاقوال 32 تنقیح المقال 1/212.

جعفر ـ صاحب ابی بصیرجعفر ـ کلابی جعفر ـ طائی (م حدود 150 هـ )

ابوعبدالله جعفر بن عفّان طائی.

وی اهل کوفه1 و از اصحاب امام صادق(علیه السلام) بود2 و روایاتی از حسن بن محبوب نقل کرده است. کسانی چون ابوجعفر شامی و علی بن حسن بن فضّال از وی روایت کرده اند.3 از شعرای شیعه به شمار می رفت4 و در رثای امام حسین و اهل بیت(علیهم السلام)اشعاری سروده که نمونه هایی از آن در اعیان الشیعه آمده است.5 کشّی از زید شحّام نقل کرده که من و جماعتی از اهل کوفه در حضور امام صادق(علیه السلام) بودیم، جعفر بن عفّان بر امام وارد شد و امام او را نزد خودش خواند و به وی فرمود: ای جعفر، به من خبر رسیده که درباره امام حسین(علیه السلام)شعر سروده ای؟ ابن عفان در پاسخ امام عرض کرد: بلی، جانم به فدایت. حضرت فرمود: اشعارت را بخوان. او نیز اشعارش را که در رثای امام حسین(علیه السلام)بود، قرائت کرد تا اینکه اشک بر سر و صورت امام و حاضران مجلس جاری گشت. سپس حضرت فرمود: ای جعفر، ملایکه در این جلسه حضور دارند و اشعار تو را شنیده و گریسته اند، همان طور که ما گریه کردیم. خداوند بهشت را بر تو و هر کسی که بر حسین(علیه السلام)گریه کند یا شعری بگوید، واجب کرده و گناهانشان را می بخشد.6