دیگر منابع: منهج المقال 346 معجم رجال الحدیث 19/93 طرائف المقال 1/616 حاوی الاقوال 4/335 الوجیزه 113.

میثم ـ تمار (م 60هـ )

ابوسالم میثم بن یحیی تمّار کوفی نهروانی اسدی.

در ابتدا برده زنی از بنی اسد بود که حضرت علی(علیه السلام) او را خرید و آزاد کرد، از این رو به آزاد کرده حضرت شهرت یافت.1 میثم اهل کوفه و از خواص اصحاب امیرمؤمنان،2 امام حسن و امام حسین(علیهم السلام)به شمار می رفت3 و از علی(علیه السلام)روایت کرده است.4 معروف است آن حضرت وی را بر اسرار و علوم بسیاری آگاه ساخته و تعلیم داده بود.5 تفسیر ایشان بعضی از آن چیزی بود که از حضرت فراگرفته بود.6 افرادی همانند ابوخالد تمّار، پسرش حمزة بن میثم و یوسف بن عمران میثمی از وی روایت کرده اند.7 او خطیب و متکلم شیعه در کوفه بود.8 از فضایل و مناقب اهل بیت(علیهم السلام) و علی(علیه السلام)سخن می گفت،9 به همین سبب به فرمان عبیدالله بن زیاد، والی کوفه، دستگیر و با مختار ثقفی روانه زندان شد.10 سرانجام ده روز قبل از ورود امام حسین(علیه السلام) به عراق11 در سال 60هـ 12 دست و پا و زبانش را قطع کردند و به دار آویختند و به شهادت رساندند13 و این در حالی بود که علی(علیه السلام)وی را به نحوه شهادتش آگاه ساخته بود.14از او تفسیری نقل شده است.15

پی نوشت ها

[1] ـ الغارات 2/797.
[2] ــ رجال الطوسی 58 رجال البرقی 4.
[3] ــ رجال ابن داود 357.
[4] ــ الاصابه 6/185.
[5] ــ الغارات 2/797.
[6] ــ اختیار معرفة الرجال 81.
[7] ــ همان.
[8] ــ اعیان الشیعه 10/198.
[9] ــ نضد الایضاح 346.
[10] ــ الغارات 2/796.
[11] ــ الاصابه 6/185.
[12] ــ الذریعه 4/317.
[13] ــ رجال ابن داود 357.
[14] ــ تنقیح المقال 3/262.
[15] ــ الذریعه 4/317.*

دیگر منابع: الاعلام 7/336 معجم رجال الحدیث 19/97 اعیان الشیعه 10/198 الوجیزه 113 جامع الرواة 2/284 بحار الأنوار 41/345 منهج المقال 350.

میخائیل (م قرن سوم هجری)

میخائیل بن بدیر (بشیر).

عمررضا کحاله به نقل از مخطوطات العربیه شیخو، وی را از فضلای قرن سوم برشمرده و کتاب بعض سیر الآباء را از آثار او دانسته و تاریخ فوت وی را قرن سوم گزارش کرده است.1 اطلاعات دیگری درباره او به دست نیامد.

پی نوشت ها

[1] ـ معجم المؤلفین 13/57.*

میسره ـ فارسی (زنده در دهه پایانی قرن دوم هجری)

میسرة بن عبدربه فارسی بصری ترّاس تستری.

اهل اهواز1 یا دورق،2 شهری در خوزستان3 بود. از لیث بن ابی سلیم، اوزاعی،4 موسی بن عبید و ابن جریج5 روایت کرده است و عده ای چون شعیب بن حرب، یحیی بن غیلان و داود بن محبّر از او روایت کرده اند.6 رجال شناسان ایشان را با اوصافی چون جاعل حدیث،7 متهم به کذب،8 متروک الحدیث9 و پرخور10 یاد کرده اند. از وی اثری به نام کتاب العقل به جای مانده است.11 میسره بین سال های 191 تا 200هـ از دنیا رفته است.12

پی نوشت ها

[1] ـ الجرح و التعدیل 8/254.
[2] ــ المجروحین 3/11.
[3] ــ معجم البلدان 2/483.
[4] ــ لسان المیزان 6/138.
[5] ــ میزان الاعتدال 4/230.
[6] ــ سیر اعلام النبلاء 8/164.
[7] ــ الجرح و التعدیل 8/254.
[8] ــ التاریخ الکبیر 7/377.
[9] ــ الضعفاء و المتروکین 231.
[10] ــ تاریخ الاسلام 13/418.
[11] ــ همان.
[12] ــ کشف الظنون 2/1440.*

دیگر منابع: الکامل فی ضعفاء الکبیر 6/429 الضعفاء الصغیر 226.

میشا ـ منجّم (م حدود 220هـ )

میشا بن ابری بصری بغدادی، معروف به ماشاءالله منجّم.

در نام و نسب وی اختلاف کرده اند. قفطی نام پدرش را «ابری»،1 و الندیم آن را «أثَری» ذکر کرده2 و بروکلمان نیز طبق نقلی، نام و نسبش را «منسی بن أثری» یاد کرده است.3 میشا از ستاره شناسان یهودی بود که در زمان منصور عباسی (خلافت 136 ـ 158هـ ) می زیست و تا زمان مأمون عباسی (خلافت 198 ـ 218هـ ) نیز زنده بود. تذکره نویسان وی را فردی دانشمند و ماهر در حرکات نجوم و چگونگی پدید آمدن شب و روز و مسائل مربوط به آن دانسته و از افراد بی نظیر زمان خویش یاد کرده اند. روزی سفیان ثوری، ماشاءالله را ملاقات کرد و مطالبی را به وی تذکر داد از جمله گفت: تو از ستاره زحل خوف داری و من از خالق آن تو به ستاره مشتری امید بسته ای و