مستطيع شد بايد حج برود، و نذر منحل مىشود و اگر نرفت حج بر او مستقر مىشود، و بايد به نذر عمل كند، و اگر حج رفت تخلف نذر موجب كفاره نمىشود، ولى اگر حج نرفت و به نذر هم عمل نكرد كفارهء نذر را بايد بدهد.
{a«31» م - a}اگر رفتن حج موجب ترك واجب يا فعل حرامى مىشود بايد ملاحظهء اهميت حج يا حرام و واجب را كرد، اگر حج اهميتش بيشتر است بايد برود، و الاّ نبايد برود، لكن اگر رفت و حرامى بجا آورد يا واجبى را ترك كرد معصيتكار است ولى حج او صحيح است.
{a«32» م - a}اگر با اعتقاد به اينكه مستطيع نيست، صد حج استحبابى كند و بعد معلوم شود كه مستطيع بوده كفايت از حجة الاسلام نمىكند مگر در صورتى كه قصد وظيفهء فعليه نموده باشد و اشتباها آن را بر حج استحبابى تطبيق كرده باشد.
{a«33» م - a}اگر شخص، زاد و راحله ندارد ولى به او گفته شد كه حج بجا آور و نفقهء تو و عائلهات بر عهدهء من، با اطمينان به وفاء و عدم رجوع باذل، چه آنكه عين مال يا قيمت آن را بصورت اباحه در اختيار او بگذارد يا به تملكش در آورد حج واجب مىشود و اين حج را بذلى مىگويند. و در آن رجوع به كفايت كه از شرايط وجوب است شرط نيست، بلى اگر قبول بذل و رفتن به حج موجب اخلال در امور زندگى و يا موجب منّت و هتك او شود واجب نيست.
{a«34» م - a}اگر مالى كه براى حج كفايت مىكند را به او ببخشند براى اينكه حج بجا آورد قبول آن واجب نيست و لكن اگر قبول كرد حج بر او واجب مىشود و كفايت از حجة الاسلام مىكند در صورتيكه ساير شرايط را دارا باشد.
ـ