{a«308» م - a}ذبح و خوردن حيوانات اهلى مثل مرغ خانگى و گاو و گوسفند و شتر مانع ندارد.
{a«309» م - a}پرندگان، جزء شكار صحرايى مىباشند و ملخ نيز در حكم شكار صحرايى است.
{a«310» م - a}احتياط واجب آن است كه زنبور را نشكد اگر قصد اذيت او را نداشته باشد.
{a«311» م - a}نگاه داشتن صيد حرام است چه خودش شكارش كرده يا ديگرى چه در حرم صورت گرفته باشد يا در بيرون.
{a«312» م - a}اگر پرندهاى كه نزد او است «پر» در نياورده يا پر او را چيدهاند واجب است آن را حفظ كند تا پر درآوردن و آن را رها كند بلكه بعيد نيست كه واجب باشد حفظ بچه صيد را، مثل آهو برّه تا بزرگ شود و رها كند آن را.
{a«313» م - a}هر شكارى كه حرام است، جوجه و تخم آن نيز حرام است.
بدان كه در شكار احكام بسيارى است و چون محل حاجت چندان نيست از بيان آنها خوددارى شد.
دوم - جماع كردن با زن، و بوسيدن و دست بازى كردن و نگاه بشهوت. بنابر اظهر تلذذ از صدا و سخن گفتن با او اشكال ندارد گرچه احوط ترك آن است.
{a«314» م - a}اگر كسى در احرام عمرهء تمتع، از روى علم و عمد با زن چه در قبل و چه در دبر و يا با مرد جماع كند چنانچه پس از فراغت از سعى باشد عمرهاش باطل نمىشود و كفاره بر او واجب است بلكه چنين است اگر پيش از سعى باشد زيرا بطلان عمرهاش محل اشكال است و احتياط واجب آن است