نام کتاب : BOK29721 نویسنده : 0 جلد : 1 صفحه : 149
عصمت و طهارت و قرار دادن زندگى آنها به عنوان الگو و سرمشق براى خود است. شيخ عباس قمى در فوائد الرضويه مىنويسند: مرحوم آقا شيخ مهدى كه مردى شايسته و ذاكر الى الله بود، مقيد به اجراى دستوراتى بود كه از طرف خاندان عصمت و طهارت وارد شده بود و مىگفت: نمىخواهم دستورى از ائمه عليهِمُالسَّلام باشد و من آنرا فروگذار كرده باشم، حتّى يكبار هم شده بايد آنرا انجام دهم. اين مرد بزرگوار مقيد بود كه همهء اعمال مستحبه را بجا آورد و انجام دهد تا اينكه ديد يك عمل باقى مانده كه او توفيق انجامش را نداشته است و آن جريان «سوره هل اتى» است كه امام حسين (ع) و امام حسين (ع) مريض شده بودند و اميرالمؤمنين و حضرت زهرا عليهِماالسَّلام براى شفاى آنان سه روز روزه گرفتند {/وَ يُطْعِمُونَ اَلطَّعََامَ عَلىََ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً[1]/} و افطاريشان را به مسكين يتيم و اسير دادند. آقا شيخ مهدى گفت: من اينكار را نكردم و در پروندهء من نيست. اگر اين را انجام دهم شايد به آرزوى خود برسم. بنابراين تصميم گرفت كه اين مستحب را بجا آورده و روزه بگيرد و افطاريه و حتى صدقه را طورى دهد كه زن و بچهاش هم نفهمند. پس روزه گرفت و افطاريه را براى فقرا، مىبرد و خود با آب خالى افطار مىكرد. آشيخ عباس قمى مىگويد: