نام کتاب : BOK36845 نویسنده : 0 جلد : 1 صفحه : 152
اهل صاف يعنى كسانى كه صفا دارند و با هم صميمى و دوست هستند امّا نمّام مىآيد و بين آنها دشمنى مىاندازد و موجب خونريزى در بين مردم مىشود. چه بسا خانه هايى كه با نمّامى از بين مىرود. به وسيله نمّامى چقدر آبروى مردم ريخته مىشود. آدم نمّام بدترين كسى است كه پاهايش را روى زمين مىگذارد.
حضرت صادق(ع) در روايتى مىفرمايد: «ثَلَاثَةٌ لَا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ»[1] سه دسته هستند كه وارد بهشت نمىشوند. «السَّفَّاكُ لِلدَّمِ» آدم خونريز. «وَ شَارِبُ الْخَمْرِ» كسى كه شراب خوار است كه خدا او را هم به بهشت راه نمىدهد. «وَ مَشَّاءٌ بِالنَّمِيمَةِ» سوّمين مورد كسى است كه در حال نمّامى كردن است. از اينجا بدست مىآوريم كه مسأله نمّامى چقدر صفت پستى است.
«وَ لا اَمَانَةَ لِبَخِيلٍ» على جان، آدم بخيل امانت دار نيست. كسى كه صفت بخل دارد حاضر نيست واجبات خدا را رد كند. حقوق خدا را نمىدهد. خمس و زكات را نمىدهد. مال شما را نمىدهد. آيا بخيل مىتواند امانت دار باشد؟ اگر امانت دار باشد بايد حقوق واجبه خدا را بدهد. مگر احكام اللهِ واجب خدا، امانت نيست؟ كسانى كه علنى زكات و خمس مىخورند امانت خدا را مىخورند، چون خدا اين مال را دست ما گذاشته و فرموده است كه اين مال را بگير و به دست خودت بده، حالا بنده بيايم امتناع كنم و بگويم: نخير، من چه خمسى بدهم، چه زكاتى بدهم، اين حرف درست نيست. اين زكات و خمس از اموال تو نيست براى فقرا و سادات و بيچارگان است. اين اموال امانت در دست تو است؛ پس آدم بخيل امانت دار نيست. اگر پول به امانت به دستش بدهيد دلش نمىخواهد به شما پس بدهد. ان شاء الله سعى كنيم كه ما جزو اين گروه قرار نگيريم. بخل نورزيم و مال خدا را بدهيم.