نام کتاب : BOK36845 نویسنده : 0 جلد : 1 صفحه : 156
در نفع دنيوى ممكن است خيلى ها علم شما را تشخيص ندهند و گاهى هم پيش آمده است كه شخص عالم و ملّا داراى شخصيت علمى بالايى بوده ولى در دنيا مجهول و مظلوم واقع شده و در حقّش ظلم شده است. البتّه آن علم، باز هم براى او گنج است امّا مردم، گاهى وظيفه اى را كه بايد در مقابل آن عالم داشته باشند انجام نمىدهند و كوتاهى مىكنند ولى نسبت به آخرت اين معنا راه ندارد؛ فلذا آقا مىفرمايد كه علم بهترين و نافع ترين گنج است يعنى آنقدر علم اهمّيت دارد كه به مال دنيا و سرمايه و طلا و نقره و جواهرات كه ما آنها را گنج مىدانيم اين نام را اطلاق نمىكنند. تا اسمى از گنج مىآيد ذهن ما بلافاصله به سراغ همين مالهاى دنيايى مىرود امّا هيچ وقت علم در ذهن ما، گنج نيست.
آقايان اهل علم بدانيد چيزى بهتر از گنج دنيا در دستتان است امّا به شرطها و شروطها كه واقعاً درس بخوانيد و تحصيل علم كنيد. خدا در قرآن از علم به گنج تعبير كرده است. راوى نقل مىكند: حضرت على بن موسى الرضا(ع) در مورد آيه{/(وَ كانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُما)[1]/} كه حضرت موسى و خضر(ع) مىخواستند آن ديوار را بر روى آن بچينند، فرمود: در زير آن ديوار، ورقه اى بود كه در آن اين جمله نوشته شده بود: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ عَجِبْتُ لِمَنْ أَيْقَنَ بِالْمَوْتِ كَيْفَ يَفْرَحُ»[2] تعجّب مىكنم از كسى كه مىداند مرگ در پيش دارد و بايد بميرد او چگونه خوشحالى و شادمانى مىكند«وَ عَجِبْتُ لِمَنْ أَيْقَنَ بِالْقَدَرِ كَيْفَ يَحْزَنُ» تعجّب مىكنم از كسانى كه مىگويند ما يقين به قضا و قدر الهى داريم، مىگويند مطمئن به مقدّرات خدا هستيم ولى غصّه مىخورند. اگر تو مىدانى كه مقدّرات به دست يك شخص حكيم است كه هيچ كارى را بى حكمت نمىكند پس چرا غصّه