و از كتاب هاى (الهى) به آنان ندادهايم كه آن را درس بخوانند، و پيش از تو هيچ هشدارگرى به سوى آنان نفرستاديم. (44) و كسانى كه پيش از آنان بودند (نيز آيات الهى و پيامبران را) دروغ انگاشتند، در حالى كه (اينان) به يك دهُم آنچه به آنان داديم نرسيدهاند، و فرستادگان مرا تكذيب كردند؛ پس (ببين مجازات) انكار (من) چگونه بود؟ (45) بگو:» شما را فقط به يك (چيز) پند مىدهم، اينكه: دو دو و يك يك براى خدا بپاخيزيد، سپس تفكّر كنيد كه همنشين شما (پيامبر) هيچ جنونى ندارد؛ او براى شما جز هشدارگرى پيش از (فرارسيدن) عذاب شديد نيست! « (46) بگو:» آنچه از پاداش از شما خواستهام پس آن براى (خود) شماست؛ پاداش من جز بر عهده خدا نيست؛ و او بر هر چيزى گواه است. « (47) بگو:» در حقيقت پروردگار من حق را (بر دلها) مى افكند، (و او به اسرار) نهانها بسيار داناست. « (48) بگو:» حق آمده؛ و (ديگر) باطل آغاز نمى كند و باز نمىگردد. « (49) بگو:» اگر گمراهشوم، پس فقط به زيان خودم گمراه مىشوم؛ و اگر رهنمون شوم پس بوسيله آنچه پروردگارم به سوى من وحى مى كند (هدايت مىيابم)؛ كه او شنواى نزديك است. « (50) و اگر (بر فرض) ببينى هنگامى را كه (كافران) وحشت زدهاند، چرا كه هيچ (راه) گريزى نيست، و از مكانى نزديك (به عذاب) گرفتار شده اند. (تعجب خواهى كرد!) (51) و مىگويند:» بدان (حق) ايمان آورديم. «و [لى] آنان چگونه از مكانى دور (به ايمان) دسترسى پيدا كنند؟! (52)