باین کلام تفوه کند و لذا در هیچ دعوایی پذیرفته نیست، کأنّه خداوند میفرماید اگر راست می گویید برای اثبات مدعای خود گواهانی غیر از خدا بیاورید نکته دیگری که از این بیان استفاده میشود کذب مدعای ایشان است زیرا وقتی خداوند شاهد و گواه امری واقع نشود پیداست که آن امر خلاف واقع و دروغ است، چه محال است خداوند شهادت بر کذب از او صادر شود پس کسانی که ممکن است گواه ایشان شوند غیر از خدا میباشند و آنها وقتی آمدند و اعتراف بعجز نمودند کذب شهادتشان ظاهر میشود و ممکن است مراد از شهداء گواهان نباشد بلکه مقصود حاضرین و کسانی که در دسترس آنان هستند باشند، یعنی هر که از کفار و مشرکین و اهل کتاب که در دسترس شما هستند و میتوانید از آنها کمک بگیرید بیاورید و هر اندازه قدرت دارید اعمال کنید تا بر شما معلوم گردد که همه عاجزید از اینکه سوره ای مثل قران بیاورید.

(امر چهارم)

در بیان ﴿إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ﴾ این جمله مؤیّد دیگری بر کذب مدعای آنها است یعنی اگر راست می گویید شهداء و گواهان خود را حاضر کنید و با کمک آنها سوره ای مانند قرآن بیاورید و اگر گواهان را دعوت ننمودید و نیاوردید معلوم میشود که دعوی شما کذب محض و محض کذب است و جمله ﴿إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ﴾ جمله شرطیه و جواب و جزاء آن مفاد جمله قبل است یعنی «ان کنتم صادقین فادعوا شهدائکم من دون اللَّه و استعینوا منهم فی اتیان سورة من مثله»