معلق گرفته شده است، همچون:

(محمد بن یعقوب عن احمد بن محمد عن علی بن الحکم) ، (1)این روایت در کافی (2)به گونۀ معلّق نقل شده و قبل از سند فوق این سند دیده می شود: عدة من أصحابنا عن أحمد بن محمد بن عیسی عن بر عکس گاه سند غیر معلق، معلق فرض شده است، مثال:

و عنهم عن أحمد بن محمد عن علی بن الحسن التیمی، (3)مرجع ضمیر در «عنهم» ، عدة من أصحابنا می باشد ولی افزودن این عبارت به سند اشتباه است، این روایت در کافی (4)أحمد بن محمد عن علی بن الحسن التیمی (در نسخۀ چاپی الحسن به الحسین تصحیف شده است) .

قبل از این روایت این سند قرار دارد: عدة من أصحابنا عن أحمد بن محمد عن عثمان بن عیسی، و گمان رفته که سند دوم معلق بر سند نخست است با این که چنین نیست، احمد بن محمد در سند اوّل، احمد بن محمد بن خالد یا احمد بن محمد بن عیسی است و در سند دوم، احمد بن محمد عاصمی نظیر این سند در کافی (5)نیز دیده می شود که در وسائل (6)به درستی فهمیده شده است، و همین طور در موارد دیگر.

دو نمونه از عدم فهم صحیح سند کافی به جهت اشتباه نسخه:

نمونۀ اوّل: کافی: (7)

21547. محمد بن یحیی عن محمد بن الحسین عن احمد بن محمد بن أبی نصر. . .

22. محمد بن الحسن و علی بن محمد عن سهل بن زیاد. . .

در برخی نسخه های کافی از جمله نسخۀ چاپی نام «الحسن» در سند دوم به «الحسین» تصحیف شده، لذا صاحب وسائل سند را معلق انگاشته آن را بدین شکل در وسائل (8)آورده است:

محمد بن یعقوب عن محمد بن یحیی عن محمد بن الحسین و عن علی بن محمد

(1) تهذیب، ج 4، ص 55، ح 146.

(2) الکافی، ج 3، ص 551، ح 2. [1]

(3) وسائل الشیعة، ج 17، ص 243، ح 22436. [2]

(4) الکافی، ج 7، ص 258، ح 2. [3]

(5) الکافی، ج 5، ص 102، ح 2. [4]

(6) وسائل الشیعة، ج 27، ص 295، ذیل ح 33782.

(7) کافی، ج 1.

(8) وسائل الشیعة، ج 9، ص 507، ح 12595. [5]