دیگر وجود قراین نیز نمی تواند در تمیز مشترکات مفید واقع شود. به عنوان یک نمونه در سند: «محمّد عن أحمد عن شاذان بن خلیل عن یونس عن حماد عن حسین» به قرینۀ آن که نجاشی در ترجمه حسین بن مختار می نویسد: «له کتاب یروی عنه حماد بن عیسی» (1)می توان نتیجه گرفت که منظور از حسین در این سند، حسین بن مختار قلانسی و منظور از حماد، حماد بن عیسی جهنی است. (2)در صورتی که در همین سند مصادیق «محمد» و «أحمد» روشن نیست و در یک احتمال می توان مصادیق این دو نفر را «محمّد بن یحیی» و «احمد بن محمّد بن عیسی» دانست. به این ترتیب در مورد اسناد روایات کافی باید گفت: در این کتاب مشترکات زیادی وجود دارد که تمیز برخی به راحتی امکان پذیر بوده و بعضی دیگر، به سختی قابل امتیاز می باشد. از جمله مشترکات این کتاب می توان از: احمد بن محمّد، ابن سنان، حماد، ابن محبوب، ابن فضال و محمّد بن اسماعیل نام برد. به عنوان مثال با مطالعه و مقایسه اسناد روایات روشن می شود هرگاه سند به صورت: «محمّد بن یحیی عن احمد بن محمّد عن ابن محبوب» آمده است منظور از «احمد بن محمّد» ، احمد بن محمّد بن عیسی می باشد (3). در صورتی که در مواردی که سند به صورت: «عدة من أصحابنا عن احمد بن محمّد عن عثمان بن عیسی» درج شده است، مقصود از «احمد بن محمّد» ، احمد بن محمّد بن خالد برقی می باشد، (4)به عنوان یک نمونه دیگر از مشترکاتِ کافی صاحب منتقی الجمان می نویسد: «در سند بسیاری از روایات کافی آمده است: «محمّد بن إسماعیل عن الفضل بن شاذان. . .» سپس می افزاید وضع محمّد بن اسماعیل نامعلوم است زیرا این اسم بین هفت نفر مشترک می باشد که عبارتند از: محمّد بن اسماعیل بزیع، محمّد بن اسماعیل برمکی، محمّد بن اسماعیل زعفرانی که این سه نفر توثیق شده اند، اما چهار نفر دیگر یعنی: محمّد بن اسماعیل بن جعفری، محمّد بن اسماعیل صیمری قمی، محمّد بن اسماعیل کنانی و محمّد بن اسماعیل بلخی همگی مجهول الحال هستند. صاحب منتقی الجمان پس از رد احتمال هر یک از سه نفر اول در سندهای کافی نتیجه می گیرد که مصداق «محمّد بن اسماعیل» در اسناد روایات

(1) نجاشی، رجال، به رقم 123.

(2) بحر العلوم، سید مهدی، رجال، ج 4، ص 130.

(3) بنگرید به کافی، ج 7، ص 234، 242، 243 و. . .

(4) کافی، ج 7، ص 323، 238، 275 و. . .