معهذا علی رغم التزام وی به نقل کامل سند در مواردی نیز در سند روایات، ، قطع، ارسال و یا تعلیق به چشم می خورد، که البته این موارد در مجموع کتاب رقمی محدود است، مثلاً در روایتی آمده است: «محمّد بن یحیی، عن أحمد بن محمّد، عن الحسین بن سعید و محمّد بن خالد، عن زکریا بن عمران القمی، عن هارون بن الجهم، عن رجل من أصحاب ابی عبداللّه لم احفظ اسمه قال: سمعت ابا عبداللّه یقول (1). . .» و در روایتی دیگر سند به صورت زیر دیده می شود: «الحسین بن محمّد عن المعلّی بن محمّد عن بعض اصحابه عن ابی بصیر قال» (2)این گونه روایات در معیار متأخرین از جمله روایات ضعیف به حساب می آید، (3)اما مرحوم کلینی با وثوق به صدور این روایات از معصوم علیه السلام، به درج آنها اقدام کرده است، چنان که در باب میراث «پسر برادر و جد» پس از ذکر روایتی که در سند آن «ارسال» وجود دارد می نویسد: «هذا قد روی وهی اخبار صحیحة» (4)یعنی: «چنین حکمی از امام علیه السلام روایت شده و از جمله اخبار صحیح می باشد» و می دانیم که در عرف و عادت متقدمان، صرف وثوق به صدور یک روایت از معصوم علیه السلام، در صحت آن روایت کفایت می نموده است. (5)

3. مشترکات در اسناد روایات:

مسئله دیگری که در سند بعضی از روایات کافی جلب نظر می کند، مسئله وجود مشترکات است. (6)برخی از مشترکات با مقایسه صدر و ذیل دیگر (اسناد) روایات یا استفاده از قرائن موجود در کتب رجال و حدیث قابل شناسایی است اما در پاره ای

(1) همین مأخذ، ج 1، ص 230.

(2) همین مأخذ، ج 1، ص 474 و نیز در ص 120 همین جلد می نویسد: «علی بن محمّد مرسلاً عن ابی الحسن الرضا. . .» .

(3) موسوی غریقی، قواعد الحدیث، ص 19، به نقل از وافی.

(4) کلینی، الکافی، ج 7، ص 115. [1]

(5) موسوی غریفی، قواعد الحدیث، ص 10.

(6) مشترک عبارت از حدیثی است که یکی از رجال آن بین ثقه و غیر ثقه مشترک باشد که تمیز آن احتیاج مبرمی به علم رجال دارد و خود یکی از شعب مهم آن علم (رجال) است. شانه چی، کاظم، علم الحدیث، ص 158.