تبیین کرده است و سپس احادیث مربوط به آن باب را آورده است.

وی در باب «فیء» از کتاب حجّت با شیوه خاصی به عنوان مقدمه، معنی فیء، انفال، خمس و کیفیت تقسیم و احکام آنها را تبیین کرده است و در پی آن، احادیث مربوط را آورده است. (1)

در مواردی نیز باب را تنها با بیان آرای خودش که از احادیث برگرفته است، به پایان برده است. (2)

ج. توجه به آرای اصحاب: در مواردی به اجماع اصحاب (3)و یا روایات مشهور بین ایشان (4)توجه داده است. همچنین آرای راویانی چون یونس بن عبدالرحمن (5)و ابن ابی عمیر (6)و معاویة بن عمار (7)و زراره (8)و غیر ایشان از فقهای راویان را در تبیین مراد حدیث آورده است.

البته این روش اشکالاتی را نیز در برخی روایات ایجاد کرده است؛ چه آن که به دنبال روایات، برخی کلمات با تعبیر تفسیر یا معنی - بدون استناد به شخص امام یا راوی - آمده است و دقیقاً روشن نیست که دنباله روایت و کلمات معصوم است یا آن که از کلمات راوی است. (9)

د. اختلاف حدیث: مرحوم کلینی روایاتی را که احیاناً در بعضی الفاظ با یکدیگر اختلاف دارد تذکر داده است. وی در این موارد با ذکر سند و یا بدون سند به روایت دیگر اشاره کرده است و بخش زاید یا اختلافی را در حدیث تعیین می کند. (10)

ه. رفع تعارض: مرحوم کلینی قصد آوردن روایات متعارض را نداشته است و لکن در بعضی موارد که توهّم تعارض اخبار موجود در کتاب وجود داشته است،

(1) ر. ک: الکافی، ج 1، ص 278، ج 3، ص 209، [1] ج 4، ص 134، ج 6، ص 534، ج 7، ص 231 و 274.

(2) همان، ص 539. [2]

(3) همان، ج 7، ص 71.

(4) همان، ص 115.

(5) همان، ج 6، ص 160.

(6) همان، ج 4، ص 509.

(7) همان، ج 6، ص 109.

(8) همان، ص 106. [3]

(9) همان، ج 7، ص 109.

(10) همان، ج 3، ص 419، 424 و 461 و ج 7، ص 253. (11) . ر. ک: الکافی، ج 3، ص 546، ج 5، ص 275 و 329. [4]