نزول آیه قتال که بر اساس آن به مسلمانان اجازه داده شد تا با مشرکانِ محارب نبرد کنند.[1]

ورود مهاجرینِ حبشه به مدینه.

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله مُهری برمی‌گزیند و به پادشاهان و اُمَرا نامه می‌نویسد و به اسلام دعوتشان می‌کند. نامه‌ها را فرستادگان آن حضرت به مقصد می‌بردند.

شرحبیل، امیر غسّان، حارث بن عمیر ازدی را که نامه پیامبر خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله را برای او آورد، می‌کشد.

منذر بن ساوی، کارگزار ایران در بحرین پس از دریافت نامه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله مسلمان می‌شود. این نامه را علای حضرمی برای او آورده بود. پس از منذر، اعرابِ بحرین نیز اسلام آوردند.

وقایع نظامی

غزوه‌ها و سریّه‌ها

حمله به یهود خیبر و وادی القری و عقد قرارداد صلح با یهودیان فَدَک و تیماء (ماه صفر).

فرستادن سریّه‌هایی برای نبرد با هم‌پیمانان قریش:

ـ اعزام سریّه‌ای به رهبری عمر بن خطاب به سوی هوازن (ماه شعبان).

ـ اعزام سریّه ابوبکر به سوی نجد (ماه شعبان).

ـ اعزام سریّه بشیربن‌سعدانصاری به سوی بنی‌مرّة و تمیم(ماه شعبان).

ـ اعزام سریّه غالب بن عبدالله به سوی بنی سلیم (ماه شوال).

درگذشتگان

أعشی قیس.

امیة بن ابی صلت.

بشر بن براء.

حارث بن عمیر ازدی.

ولید بن ولید بن مغیره.

أعشی قیس

او ابوبصیر، میمون بن قیس بن جندل بن شراحیل، از بنی بکر بن وائل بود. چون چشمانش ضعیف بود، به وی ابوبصیر می‌گفتند. در یمامه زاده شد و رشد کرد و در همان‌جا مُرد. وی از شاعران طراز اول جاهلیت و یکی از سرایندگان معلَّقات بود. ابوبصیر با پادشاهان، از جمله پادشاهان ایران مراوده داشت، از این‌رو واژه‌های فارسی در شعرش به فراوانی یافت می‌شود. شهرت اعشی، بیشتر به واسطه اسلوب زیبا و چیرگی‌اش در وصف زن، شراب و قدرت و نیز در پردازش نیکو و ابداع معانی در عین طولانی بودن آن است.

زمانی که جریان دعوت رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله را شنید، در مدح او قصیده‌ای سرود و آهنگ دیدار پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله کرد. مشرکان از اسلام

آوردن او ترسیدند، از این‌رو ابوسفیان بن حرب، صد شتر برای او فراهم آورد. أعشی، آنها را پذیرفت و بازگشت و در نزدیکی یمامه از شترش بر زمین افتاد و گردنش شکست و مُرد.[2]

از جمله اشعار عاشقانه اوست:

«آن دوشیزه را در میان همسالانش می‌بینم ؛ در قبیله‌ای که مالامال از شور و شادمانی و شب نشینی‌های فرح‌انگیز است.

همچون تندیسی است که مقصوره‌اش ؛ با مرمر لطیفِ طلا اندود آراسته شده است.

یا چون تخم مرغی فرو پوشیده در شن ؛ یا مثل مرواریدی که صیقل داده شده و نزد بازرگان نگه‌داری می‌شود.

عطش درون شیفتگان را فرو می‌نشاند و روان را نوازش می‌کند ؛ چرا که او زیبا و دلرباست و چشم‌ها را اسیر خویش می‌کند.

آشنایی و عشق من به او در میان قبیله، به دوران کودکی‌اش برمی‌گردد ؛ و او همچون بچه است، باریک میان است. پستانی برجسته دارد ؛ که بر سینه شفاف و سفید و هوس‌انگیزش خودنمایی می‌کند.

اگر مرده‌ای را به سینه‌اش تکیه دهند ؛ حیات دوباره می‌یابد و دیگر نیازی به قبرستان ندارد.

تا آن‌جا که مردمان شگفت‌زده گویند: شگفت از چنین مرده‌ای که برخاسته».

اُمیة بن ابی صلت

ابو عثمان، امیة بن ابی صلت بن ابی ربیعة بن عوف ثقفی، از مردمان طائف و مادرش رقیّه، دختر عبد شمس بن عبدمناف بود. او شاعر فرزانه جاهلی و تاجری بود که بین طائف و شام رفت و آمد داشت. طیّ سفرهایش، به کتاب‌هایی قدیمی دست یافت و لباس‌های پشمینه را برای ریاضت بر تن کرد.

امیه از موحّدان دوره جاهلیت بود ؛ از آنان که از بت‌ها دوری جسته بودند و نوشیدن می را حرام می‌دانستند. او به وجود خدا ایمان داشت، ولی به زمانی که پسران دایی‌اش، عتبه و شیبه (فرزندان عبد شمس) در جنگ بدر کشته شدند به قبیله‌اش ثقیف پیوست و برای کشتگانِ بدر به مرثیه‌سرایی پرداخت و مردم را به پیکار با پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله تحریک کرد. هرگاه که رسول خدا شعر توحیدی امیه را می‌شنید، می‌فرمود: زبانش ایمان آورد و قلبش کفر ورزید.[3]

بشر بن براء

بشر بن براء بن معرور، از اصحاب پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله بود که با پدرش در بیعت عقبه شرکت کرد. شهرت او به واسطه مهارت در تیراندازی بود. در جنگ‌های: بدر، اُحد، خندق و خیبر و نیز در صلح حدیبیه شرکت

[1] . بقره (2) آیه 194 : الشهر الحرام بالشهر الحرام والحرمات قصاص فمن اعتدی علیکم فاعتدوا علیه بمثل ما اعتدی علیکم واتقوا الله واعلموا أن الله مع المتقین ؛ این ماه حرام، در مقابل آن ماه حرام و شکستن ماه‌های حرام را قصاص است. پس هر کس بر شما تعدی کند، به همان اندازه تعدی‌اش بر او تعدی کنید و از خدا بترسید و بدانید که او با پرهیزگاران است.

[2] . الاعلام زرکلی، ج8 ، ص300 ؛ الأغانی، ج9، ص108 به بعد ؛ بروکلمان، ج1، ص147 ؛ دائرة المعارف الاسلامیه، ج3، ص546.

[3] . الاعلام زرکلی، ج1، ص362 ؛ الأغانی، ج4، ص120 ؛ البدایة والنهایه، ج2، ص220 ؛ المحبّر، ص138 ؛ دائرة المعارف الاسلامیه، ماده «اُمیة بن ابی صلت».