مي‌دانند و اين زشتي به فرزند وي نيز سرايت خواهدکرد. «قَالَ لَا بَأْسَ إِنَّمَا يُكْرَهُ ذَلِكَ مَخَافَةَ الْعَارِ وَ إِنَّمَا الْوَلَدُ لِلصُّلْبِ».[1] شبيه اين عبارت در روايات[2] ديگري نيز آمده است.

هـ: مشهور به زنا

فقيهان ازدواج با زناني که به زنا و ارتباط غير مشروع مشهور مي‌باشند را قبل از توبه و پشيماني از عمل ناپسند خود، مکروه دانسته‌اند.[3] زيرا در روايات از آن نهي شده است. از امام صادق(عليه السلام) در مورد آية شريفه (ٱلزَّانِى لَا يَنكِحُ إِلَّا زَانِيَةً أَوْ مُشْرِكَةًۭ وَٱلزَّانِيَةُ لَا يَنكِحُهَآ إِلَّا زَانٍ أَوْ مُشْرِكٌ)[4] سؤال شد؟ حضرت فرمودند: مقصود زنان و مرداني است که به زنا مشهور مي‌باشند. و در ادامه فرمود: کسي که حدّ زنا بر او جاري شده و يا متهم به زنا است، ازدواج با او سزاوار نيست، مگر اين‌که توبه کرده باشد. «قَالَ هُنَّ نِسَاءٌ مَشْهُورَاتٌ بِالزِّنَا وَ رِجَالٌ مَشْهُورُونَ بِالزِّنَا شُهِرُوا وَ عُرِفُوا بِهِ وَ النَّاسُ الْيَوْمَ بِذَلِكَ الْمَنْزِلِ فَمَنْ أُقِيمَ عَلَيْهِ حَدُّ الزِّنَا أَوْ مُتَّهَمٌ بِالزِّنَا لَمْ يَنْبَغِ لِأَحَدٍ أَنْ يُنَاكِحَهُ حَتَّى يَعْرِفَ مِنْهُ التَّوْبَةَ».[5] اين مضمون در روايات ديگري[6] نيز آمده است.

لازم به يادآوري است، اين حکم شامل دختران و پسراني که به صورت نامشروع با يکديگر ارتباط جنسي دارند نيز مي‌گردد. به‌ويژه اين‌که در روايت، متهم به زنا ذکر شده است.

و: ديوانه

در روايت صحيح از امام باقر(عليه السلام) سؤال شده است که آيا مرد مسلمان مي‌تواند با زن زيبايي که ديوانه است ازدواج نمايد؟ حضرت فرمود: نمي‌تواند. «عَنِ الرَّجُلِ الْمُسْلِمِ تُعْجِبُهُ الْمَرْأَةُ الْحَسْنَاءُ أَ يَصْلُحُ لَهُ أَنْ يَتَزَوَّجَهَا وَ هِيَ مَجْنُونَةٌ قَالَ: لَا».[7] البته نهي در اين روايت حمل بر کراهت شده است.[8]

[1] . وسائل الشيعة 20: 443 باب 14، من ابواب ما يحرم بالمصاهرة، ح8.

[2] . همان: ح1و5.

[3] . ر. ک: مسالک الافهام 7: 341 و 425، العروة الوثقي 2: 799، تفصيل الشريعة (کتاب النکاح): 12.

[4] . سوره نور 24: 3.

[5] . الکافي 5: 354، ح1، تهذيب الاحکام 7: 406 ح1625.

[6] . وسائل الشيعة 20: 438 باب 13، من ابواب ما يحرم بالمصاهرة، ح1 ـ 2 ـ 3 ـ 4 ـ 5.

[7] . همان 20: 85 باب 34، من ابواب مقدّمات النکاح، ح1.

[8] . الحدائق الناضرة 24: 110، العروة الوثقي 2: 799، مستمسک العروة الوثقي 14: 8.