عبارت «حرث» را به‌کار گرفته است. تعبير حرث، نشان دهنده جانبي از علاقه زوجيّت است، يعني توليد مثل و تکثير نسل، و از اين‌جا به ژرف‌نگري اسلام پي مي‌بريم که انسان را با همة ميل‌ها و نيازمندي‌ها پذيرفته است و تنها بخشي از نيازهاي او را منظور نکرده است.[1]

احاديثي نيز اين مطلب را تأييد مي‌کند. امام باقر(عليه السلام) از رسول خدا(صلي الله عليه وآله) نقل نموده که فرموده است: چه مانع مي‌شود مؤمن را، از آن‌که همسري انتخاب کند، شايد خداوند نسلي به وي عطا کند که زمين را با ذکر لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ سنگين نمايد. «مَا يَمْنَعُ الْمُؤْمِنَ أَنْ يَتَّخِذَ أَهْلًا لَعَلَّ اللهَ أَنْ يَرْزُقُهُ نَسَمَةً تُثْقِلُ الْأَرْضَ بِلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ»[2]

7. پاسخ به يک پرسش

ممکن است کسي بگويد حق ازدواج براي همه است، زن، مرد، عاقل، ديوانه، سالم و مريض و نمي‌توان جلوي حق مسلّم فرد را به نفع کودکي که هنوز تولّد نيافته است، گرفت؟

در پاسخ بايد گفت: عدم سلامت بدن، و يا ضعف اعتقادات ديني و اخلاقي و ناتواني‌هاي ذهني چنان‌که بيان گرديد از ديدگاه فقهي موجب تحريم ازدواج نيست، ولي خواسته يا ناخواسته در تداوم زندگي مشترک تأثير منفي خواهد داشت.

در مورد ويژگي‌هاي جسماني و ظاهري نيز اصل بر اين است که مرد و زن همديگر را با شرايط موجود بپذيرند و جنبه‌هايي همچون ترحّم، مددکاري و دلسوزي سبب ازدواج نگردد.

نازايي، ناتواني جسمي و جنسي و سال‌خوردگي مانع ازدواج نخواهند بود، به شرط اين‌که طرفين بدان آگاه و راضي باشند و تدليس در ميان نباشد.

هم‌چنين ناتواني‌هاي ذهني و اختلالات رواني و نيز ضعف اعتقادات[3] ديني و اخلاقي، هر چند مانع ازدواج نيستند، ولي ناديده گرفتن اين موارد در حقيقت تن دادن به يک خطر است،

[1] . في ظلال القرآن 1: 353.

[2] . وسائل الشيعة 20: 14 باب 1، من ابواب مقدمات النکاح، ح3.

[3] . در مورد اعتقادات مذهبي و ديني، فقها مباحثي مطرح نموده‌اند. مانند اين‌که ازدواج زن مؤمنه (شيعه) با مرد غير شيعي مکروه و يا حرام دانسته شده و نيز در مورد ازدواج دائم مرد شيعي با زنان اهل کتاب (يهودي و نصراني)، که تحقيق در اين‌باره خارج از موضوع کتاب است.