آثار منفي آميزش در ايّام عادت بر طفل، از امور مسلّم و معروف و زبانزد در ميان مردم است و نمونه‌هايي در تاريخ ذکر شده است.

مشهور است، هارون الرشيد خليفه عباسي، با کنيز خود در ايّام حيض آميزش نمود[1] و از آن فرزندي متولّد شد به نام عبدالله ملقّب به مأمون که خبث باطني و روح پليد او سبب گرديد تا امام علي بن موسي الرضا(عليه السلام) را به شهادت رساند.

کوتاه سخن اين‌که، آميزش در ايّام حيض در قرآن با عنوان «أذيً» (چيز آلوده و زيان آور) معرّفي شده است و در حقيقت با اين عبارت، فلسفة حکم اجتناب از آميزش جنسي زنان در اين حالت، بيان گرديده است.

براي زوجين و فرزند احتمالي آن‌ها ضررهاي غير قابل جبران دارد که طبّ امروز نيز آن‌را اثبات کرده است، از جمله، احتمال عقيم شدن مرد و زن و ايجاد يک محيط مساعد براي پرورش ميکروب و ابتلاي به بيماري‌هاي آميزشي. از اين رو، پزشکان آميزش جنسي با چنين زناني را ممنوع اعلام مي‌کنند .[2]

در تمام سفارش‌ها و توصيه‌هايي که از منبع پر فيض و بي‌کران علم امامان معصوم(عليهم السلام) بيان شده است، چه در قالب مستحبّ و واجب و چه در عنوان مکروه و حرام، آينده کودکي که به دنيا مي‌آيد، بسيار مورد نظر و عنايت است.

توجّه به جهان پر رمز و راز علّت‌ها و معلول‌ها، ما را به تعبّد و تقيّد بيش‌تر نسبت به دستورها و آموزه‌هاي با حکمت شرع، دعوت مي‌کند. آن‌چه در روايات به آن‌ها اشاره شده است، ريشه در مصلحت‌هاي انسان دارد که گاه بر ما پوشيده‌اند، ولي هر روز که مي‌گذرد برخي از اسرار آن‌ها آشکار مي‌گردد.

به هر حال، اين دستورها از وحي الهي سر چشمه مي‌گيرند و حکمت و علم الهي پشتوانه آن‌ها مي‌باشد. بنابراين متضمّن امور دنيوي و سعادت اخروي بيش‌تر خواهند بود و با پيشرفت علم و عقيم ماندن بسياري از مکاتب بشري، چهره واقعي اين توصيه‌ها و دستورها بيش از پيش بر همة جهانيان آشکار خواهد شد. ان شاء الله.

[1] . منتهي الآمال.

[2] . ر. ک: تفسير نمونه 2: 138، تفسير مواهب الرحمن 3: 321.