گفتار دوّم: احکام جنين و رعايت حقوق کودک پيش از تولّد

1. تغذيه مادر در ايّام بارداري

رحم مادر، نخستين محيط پرورش کودک است و بي‌شک اين محيط در شکل‌گيري شخصيّت آينده کودک نقش مهمّي دارد و در واقع، رحم نقطه تلاقي عامل محيط و وراثت است.

بنابراين دوران بارداري يک زمان عادي نيست و کوچک‌ترين غفلت و سهل انگاري، مي‌تواند سلامت مادر و فرزندش را به مخاطره اندازد و کودکي ناقص يا عقب مانده يا بيمار و رنجور و محروم از حق مسلّم خود، يعني سلامت جسم و روان به بار آورد که عمري را با سختي سپري کند.

بسياري از نابهنجاري‌هاي جسمي و رواني، نتيجه محيطي اين‌چنين است. پزشکان تأثيرپذيري زن حامله را در چنين زماني مؤثر مي‌دانند. آن‌ها معتقدند، خوشحالي، ترس، اندوه، مهر و قهر و نظاير آن‌ها در زن باردار اثر محسوس بر روي جنين مي‌گذارد.[1]

در تعابير ديني، از اين دوره به عنوان مرحله‌اي که سعادت و شقاوت کودک در آن رقم مي‌خورد، ياد شده است. پيامبر اسلام(صلي الله عليه وآله) فرموده‌اند: بدبخت کسي است که در رحم مادر گرفتار شقاوت مي‌گردد و خوشبخت کسي است که در شکم مادر، سعادت يافته است. «وَ الشَّقِيُ مَنْ شَقِيَ فِي بَطْنِ أُمِّهِ وَ السَّعِيدُ مَنْ سَعِدَ فِي بَطْنِ أُمِّهِ».[2]

[1] . نگاهي ديگر به حقوق فرزندان از ديدگاه اسلام: 31 ـ 32.

[2] . خاتمه المستدرک الوسائل 5: 145؛ کنز العمال 8: 466، ح23690.