بايد توجّه داشت، از آن‌جا که نفقه خانواده بر عهده پدر مي‌باشد، خطاب‌ها پيشتر و بيش‌تر از هر کس، متوجّه پدر خواهند بود.

علاوه بر آن‌چه ذکر شد در دوران حاملگي، هر گونه تغيير رفتار و برخورد شوهر که نشانه بي‌توجّهي يا بي‌علاقگي او نسبت به جنين يا مادرش باشد ناپسند شمرده شده است، زيرا اين بي‌توجّهي مادر را در معرض فشارهاي رواني قرار مي‌دهد که براي جنين خطر آفرين است. درحالي که توجّه و محبّت بيش‌تر به مادر مي‌تواند از ناراحتي‌هاي احتمالي وي بکاهد و بر شيريني بچّه‌دار شدنش بيافزايد.

بدين جهت در حديثي، رسول اکرم(صلي الله عليه وآله) مي‌فرمايد: از حقوق فرزند بر پدر خود آنست که مادر وي را اکرام نموده و با عزّت و احترام با او برخورد نمايد. «حَقُّ الْوَلَدِ عَلَى وَالِدِهِ، إِذٰا کٰانَ ذَکرَاً أَنْ يَسْتَفْرِهَ أُمَّهُ ... وَ إِذَا كَانَتْ أُنثٰى أَنْ يَسْتَفْرِهَ أُمَّهَا».[1]

2. اضطرار به خوردن غذاي حرام

همان‌گونه که استفاده از بعضي غذاها و ميوه‌ها براي رشد جسماني و تکامل معنوي جنين نسبت به زن حامله مستحب است، در صورتي که حيات جنين متوقف بر استفاده مادر از غذا باشد، بر او واجب مي‌شود. افزون بر اين، در حالت اضطرار و در موردي که امکان استفاده از غذاي حلال نداشته باشد، واجب است از غذاي غير حلال بهره گيرد.

يکي از فقيهان در اين‌باره مي‌نويسد: «مضطرّ و کسي که از جان خود و يا نفس محترمه‌اي غير از خود ترس دارد، مانند زن حامله‌اي که مي‌ترسد جنيني که در رحم دارد، تلف شود و زن شيرده که در بيم تلف شدن طفلي است که او را شير مي‌دهد، بايد براي جلوگيري از تلف شدن نفس محترمه (جنين و يا کودک شيرخوار) اگر غذاي حلال در اختيار ندارند از غذاي حرام، مانند مال ديگران بدون اذن آن‌ها استفاده نمايند».[2]

[1] . الکافي 6: 49, ح6.

[2] . کشف اللثام 9: 317.