گوش آن مشخّص شده، دية آن بر عهدة زن است که آن را به پدر جنين مي‌پردازد. راوي مي‌گويد: به حضرت عرض کردم پس او از دية فرزند خود ارث نمي‌برد؟ فرمودند: نه، زيرا او را کشته است.[1]

اين روايت، با اين‌که صراحت دارد که جنايت عمدي بر جنين صورت گرفته و جنين هم کامل است، ولي اشاره‌اي به قصاص نکرده است. اگر قصاص واجب بود، در حديث ـ که معتبر هم مي‌باشد ـ ذکر مي‌گرديد.

البتّه تحقيق در اين مسأله مجال بيشتري مي‌طلبد که در اين مختصر نمي‌گنجد و در هر صورت لازم است احتياط رعايت گردد. به اين معني که رضايت صاحب جنين (پدر و مادر وي) جلب شود.

لازم به ياد آوري است، صورت اول به شرحي که توضيح داده شد، هر چند ممکن است واقع شود، ولي از موارد استثنايي و نادر است. زيرا اسقاط جنين، آن هم با آگاهي از زنده بودن او در مرحلة پس از ولوج (که عادتاً براي بيش‌تر افراد مگر متخصّصين مربوطه، غير ممکن است) و با قصد قتل، به طور عادي کم‌تر اتّفاق مي‌افتد و شايد به همين دليل است که فقها بحث اسقاط جنين را در باب ديات مطرح نموده و در باب قصاص اثري از آن ديده نمي‌شود.

6. ديه اسقاط جنين در مراحل مختلف

اسقاط جنين پس از ولوج روح به صورت خطا و قبل از ولوج روح اعمّ از اين‌که عمدي باشد يا خطايي منجر به پرداخت ديه مي‌شود و اجمال آن بدين قرار است:

درباره ميزان ديه جنين بين فقها بحث و گفتگو است، ديدگاه مشهور اين است که، ديه جنين آزاد مسلمان بعد از آن‌که خلقتش تمام شده باشد و پيش از ولوج روح، صد دينار طلا مي‌باشد و اگر روح در آن دميده شده باشد و جنين پسر باشد، دية انسان کامل (هزار دينار طلا) و اگر دختر باشد، نصف آن قرار داده شده است.

[1] . الکافي 7: 141، وسائل الشيعة 26: 31 باب 8، من ابواب موانع الإرث، ح1.