دليل اين حکم، آيات قرآن و روايات است، از جمله:

1ـ خداوند به شما درباره فرزندانتان سفارش مي‌کند که از ميراث، براي پسر به اندازه سهم دو دختر باشد ... و براي پدر و مادر کسي که از دنيا رفته است، هر کدام يک ششم ميراث است. (يُوصِيكُمُ ٱللَّهُ فِىٓ أَوْلَٰدِكُمْ ۖ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ ٱلْأُنثَيَيْنِ ۚ فَإِن كُنَّ نِسَآءًۭ فَوْقَ ٱثْنَتَيْنِ فَلَهُنَّ ثُلُثَا مَا تَرَكَ ۖ وَإِن كَانَتْ وَاحِدَةًۭ فَلَهَا ٱلنِّصْفُ ۚ وَلِأَبَوَيْهِ لِكُلِّ وَاحِدٍۢ مِّنْهُمَا ٱلسُّدُسُ)[1].

اطلاق اين آيه شريفه شامل طفلي که از مادر متولّد نشده مي‌گردد، زيرا اطلاق ولد بر جنين که دررحم مادر است، شرعاً و عرفاً صحيح است. البتّه اين آيه، به واسطه رواياتي که شرط ارث جنين را زنده متولّد شدن آن مي‌داند، مقيّد مي‌شود.

2ـ در روايت صحيح، فضيل مي‌گويد: حکم بن عتيبه از امام باقر(عليه السلام) در مورد ارث کودکي که هنگام تولّد صدا نداشته، سؤال کرد؟ آن حضرت فرمودند: اگر جنين هنگام تولّد داراي تحرّک روشن باشد ـ به طوري که معلوم شود زنده و داراي حيات است ـ ارث مي‌برد و از او ارث برده مي‌شود و چه بسا به دليل اين‌که لال است، صدا ندارد. «إِذَا تَحَرَّكَ تَحَرُّكاً بَيِّناً وُرِّثَ «يورث» فَإِنَّهُ رُبَّمَا كَانَ أَخْرَسَ».[2]

3ـ در روايت ديگري، ابوبصير همين مضمون را از امام صادق(عليه السلام) نقل نموده است.[3]

4ـ هم‌چنين در روايت صحيحه، ربيع بن عبدالله مي‌گويد: از امام صادق(عليه السلام) شنيدم که مي‌فرمود: اگر جنين در وقت سقط شدن از شکم مادر تحرّک روشني داشته باشد که معلوم شود زنده است ـ مثلاً نفس بکشد ـ ارث مي‌برد و از او ارث برده مي‌شود و صدا نداشتن او منافات با اين حکم ندارد، زيرا چه بسا لال باشد.[4]

اين‌گونه روايات به طور صريح دلالت دارد که جنين در صورتي که زنده متولّد شود يا تحرّکي که دلالت بر زنده بودن اوست، داشته باشد، ارث مي‌برد. اعمّ از اين‌که بعد از زنده متولّد شدن، بميرد يا زنده بماند.

[1] . سوره نساء 4: 11.

[2] . وسائل الشيعة 26: 304 باب 7، من ابواب الميراث، ح8.

[3] . همان، ‌ح7.

[4] . همان: ‌303، ح4.

[ 5 ] . همان: ‌302، ح3، همان 27: 352 باب 24، من کتاب الشهادات، ح6.