نام کتاب : کتاب احکام و حقوق کودکان در اسلام نویسنده : --- جلد : 1 صفحه : 277
خداوند پسنديده است و مردم آن را طلب ميکنند و به آن تمايل نشان ميدهند، ميگردد. و نيز استفاده ميگردد نوشتن اين امور و شاهد گرفتن نسبت به آن، طريق بسوي تقوي و سبب اقامه قسط و عدل است. از جمله اين امور، ثبت نسب طفل و اخذ شناسنامه براي نوزاد است، زيرا بدين وسيله از تضييع حق کودک جلوگيري به عمل ميآيد و نسبش محفوظ ميماند و ديگر نتايج پسنديدهاي که ميتواند در آينده از آنها بهره گيرد.
2ـ مادر و پدر حق ندارند به کودک ضرر بزنند. (لا تُضَارَّ والِدَةُ بِوَلَدِهَا وَ لا مَولُودٌ لَّهُ بِوَلَدِهِ).[1] مادر کودک، در اموري که مربوط به اوست، مانند: شير، غذا، حفاظت و نگهداري. همچنين پدر در نفقه و ديگر تعهّداتي که نسبت به وي دارد نبايد به او ضرر بزنند.[2] بنابراين مفاد آيه مبارکه چنين ميشود: والدين بايد نسبت به امور اولاد خود عنايت داشته باشند، تا ضرري متوجّه آنها نگردد. و چون عدم ثبت نسب و اخذ شناسنامه موجب ضرر کودک خواهد شد، بايد به انجام آن اقدام نمايند تا کودک متحمّل ضرر نشود.
3ـ از بعضي روايات استفاده ميگردد، هر چيز موجب از بين رفتن نسب و اختلاط آن شود منهي عنه است، مانند آنکه: محمّد بن سنان از امام رضا(عليه السلام) نقل ميکند که فرموده است: علّت اينکه به قاذف[3] و کسي که شرب خمر نمايد هشتاد ضربه شلاّق ميزنند اين است که با قذف، ولد نفي ميگردد، نسل قطع ميشود و نسب از بين ميرود. «لأَنَّ فِي القَذفِ، نَفيَ الوَلَدِ وَ قَطعَ النَّسلِ وَ ذَهابَ النَّسَبِ».[4] تعليلي که در اين روايت آمده است، يعني از بين رفتن نسب، به گونهاي در عدم ثبت نسب و اخذ شناسنامه کودک، نيز جاري است.