هم‌چنين امام زين العابدين(عليه السلام) مي‌فرمايد: از جمله حقوق فرزند آن است که پدر، او را از خود بداند و در آينده زندگي به خود منتسب نمايد، اعمالش نيک باشد و يا ناپسند. «وَ أَمّا حَقُّ وَلَدِکَ فَتَعلَمُ أَنَّهُ مِنکَ وَ مُضافٌ اِلَيکَ فِي عاجِلِ الدُّنيا بِخَيرِهِ وَ شَرَّهِ».[1]

بي‌گمان انتساب کودک و والدين در طول حياتشان مسجّل نمي‌گردد، مگر با ثبت ولادت و اخذ شناسنامه.

4. نتيجه

نتيجه آن‌که، ثبت نسب و گواهي ولادت براي نوزاد از نظر عرفي و حقوقي لازم است. موادّ 13، 14 و 15 قانون ثبت احوال، مأمور مربوط را ملزم به ثبت ولادت نوزاد نموده که مبناي شناسنامه قرار مي‌گيرد. از نظر حقوقي، شناسنامه سند رسمي است، زيرا نزد مأمور صالح دولت تنظيم مي‌شود[2] و وجوب شرعي آن نيز با استناد به ادّله‌اي که ذکر شد بعيد به نظر نمي‌رسد.

5. وجوب اقرار و اعتراف به نسب

از جمله حقوق نوزاد بعد از ولادت آن است که پدر نسبت به فرزندي او اقرار و اعتراف نمايد و آن را از خود بداند و سرپرستي او را بپذيرد.

شيخ طوسي در اين‌باره مي‌نويسد: «هنگامي که فرزند از همسر مردي که زن، فراش[3] او بوده متولّد گرديد، لازم است به آن اقرار نمايد و نفي آن جايز نيست».[4]

هم‌چنين شهيد ثاني نگاشته است: «در صورتي که انتساب فرزند به زوج ممکن باشد، حکم مي‌شود که فرزند او است و نفي آن جايز نيست، اعمّ از اين‌که زنا از مادر تحقّق يافته

[1] . تحف العقول: 263.

[2] . ناصر کاتوزيان، حقوق مدني ـ خانواده 41:2.

[3] . فراش در لغت به معني مفعول و چيزي که فرش قرار گرفته مي‌باشد و هر يک از زن و مرد فراش ديگري است. مصباح المنير: 468، لسان العرب 111:5، و مقصود فقها از فراش، معني کنايي آن است، يعني مردي که با نکاح شرعي، زني را به زوجيت خود در آورده است. المبسوط266:4، سيد بجنوردي، القواعد الفقهية 26:4.

[4] . النهاية: 505.