باشد و يا خير و اعمّ از اين‌که گمان نفي فرزند از زوج به استناد قرائن غير شرعي، وجود داشته باشد يا خير، زيرا مقتضاي ظواهر ادلّه شرعي، چنين است».[1]

عبارات بسياري از فقها نيز با اختلاف در تعبير مانند آن‌چه ذکر شد، مي‌باشد.[2] به هر حال پدر خانواده حقّ ندارد بدون دليل، فرزند را از خود نفي نمايد. اين کار از نظر شرع مقدّس اسلام عملي زشت و نکوهيده است و در برخي از مواقع حتّي موجب مجازات و تنبيه مدعي است، زيرا علاوه بر اين‌که حق فرزند مورد تعدّي و تجاوز قرار مي‌گيرد، نسبت به مادر فرزند نيز اتّهام و اهانتي بس سنگين متوجّه مي‌شود که امنيت و احترام محيط خانوادگي را خدشه دار مي‌سازد و کانون خانواده را در معرض آسيب جدّي قرار مي‌دهد.[3] از اين‌رو در متون فقهي، مسأله اثبات نسب فرزند و نهي از انکار نسب فرزند به پدر بسيار جدّي تلقّي شده و به تفصيل مورد بحث قرار گرفته است.

از پيامبر اعظم(صلي الله عليه وآله) نقل شده که فرموده است: هر مردي که فرزند خود را انکار کند در حالي که فرزند به او نگاه مي‌کند (به او علاقمند است) خداوند چنين مردي را از رحمت خويش محروم مي‌گرداند و در قيامت نزد همه آفريدگان از اوّلين و آخرين، رسوايش مي‌سازد. «... وَ أَيُّمَا رَجُلٍ نَفَي نَسَبَ وَلَدِهِ وَ هُوَ يَنظُرُ إِلَيهِ احتَجَبَ اللهُ عَنهُ وَ فَضَحَهُ عَلي رُؤُسِ الخَلائِقِ مِنَ الأَوَّلينَ وَ اَلَأَخِريِنَ».[4]

در حديث ديگري از آن حضرت نقل شده که فرموده است: از جمله حقوق فرزند بر پدر آن است که نسبش را انکار ننمايد. «مِن حُقُوقِ الوَلَدِ عَلَي والِدِهِ أَن لا يَجْحَدَ نَسَبَهُ».[5]

[1] . مسالک الافهام 381:8.

[2] . تحرير الأحکام الشرعية 4: 15 ـ 16، کشف اللثام 532:7، جامع المدارک 443:4، جواهر الکلام222:31، تفصيل الشريعة (کتاب النکاح): 503.

[3] . نگاهي ديگر به حقوق فرزندان از ديدگاه اسلام: 52، حقوق متقابل کودک و ولي در اسلام: 113.

[4] . مستدرک الوسائل 440:15، ابواب اللعان، ح5، عوالي اللئالي العزيزية 418:3، باب اللعان، ح19.

[5] . کنز العمّال 473: 16، ح45512.