بود، هر چند که آن طفل ولادتش در هنگام تحقّق زوجيت واقع شود و آنان طفل را از خود بدانند. اين حکم مورد اتّفاق فقها است.[1] روايت نبوي «اَلوَلَدُ لِلفِراشِ»[2] و ديگر روايات[3] بر آن دلالت دارند. بنابراين بحث اثبات نسب در فراش مربوط به مواردي است که نطفه طفل بعد از تحقّق نکاح شرعي منعقد شود و مورد اختلاف و ترديد قرار گيرد. در اين فرض براي اثبات نسب و الحاق فرزند به زوج شرايطي ذکر شده است:

شرط اوّل: انزال مني مرد و زن

عدّه‌اي از فقيهان معتقدند دخول[4] زوج به زوجه در اثبات نسب و الحاق فرزند به وي شرط است.[5] آنان براي اثبات نظريّه خود به اجماع[6] فقها در اين زمينه و ديگر ادلّه‌اي که همگي مورد خدشه[7] قرار مي‌گيرد، استناد نموده‌اند. برخي ديگر امکان نزديکي و مجامعت را شرط الحاق فرزند به زوج دانسته‌اند.[8] ظاهراً دليل اين نظريّه نيز اجماع است که ثابت نيست.

ليکن همان‌گونه که برخي از فقها[9] به‌ويژه بعضي از اعلام معاصرين[10] اظهار نظر نموده‌اند فقط انزال منيّ مرد و ورود آن به رحم زوجه، شرط الحاق فرزند به زوج مي‌باشد، هر چند دخول به معني کنايي آن صورت نپذيرفته باشد.

آيةالله فاضل لنکراني در اين‌باره مي‌نويسد: «در الحاق فرزند به زوج، انزال شرط است، اعمّ از اين‌که دخول صورت پذيرفته باشد يا خير و اعمّ از اين‌که انزال در آلت زن باشد يا در حوالي آن، با اين احتمال که رحم آن‌را جذب نمايد يا به هر وسيله ممکن مانند: وسايل پزشکي

[1] . جواهر الکلام31: 236 ـ 237.

[2] . الکافي 5: 491 ـ 492، ح2 ـ 3.

[3] . همان.

[4] . کلمه دخول کنايه از مجامعت و پنهان شدن آلت ذکور به مقدار حَشفه در قُبُل و يا در دُبُر زن مي‌باشد.

[5] . النهاية: 506، المقنعة: 537، السرائر 657:2، نهاية المرام227:2، شرائع الإسلام340:2.

[6] . جواهر الکلام229:31، رياض المسائل 115:12، الحدائق الناضرة 3:25.

[7] . ر. ک: موسوعة احکام الاطفال و ادلتها 32:3 ـ 36.

[8] . المبسوط266:4، الجامع للشرائع: 461، ملاذ الأخيار348:13.

[9] . الحدائق الناضرة 4:25، جواهر الکلام 48:34، جامع المدارک 444:4، الروضة البهية 432:5.

[10] . تحرير الوسيلة 307:2، سيد ابوالقاسم خويي، منهاج الصالحين282:2.