4ـ روايات ديگري نيز بدين‌گونه که توضيح داده شده مي‌تواند مستند اين نظريّه قرار گيرد.[1]

5ـ به ضرورت ثابت شده و بسيار اتفاق افتاده است که با انزال مني در اطراف رحم زن و جذب آن به داخل رحم و يا انتقال آن به وسيله وسايل پزشکي مستحدث، زن حامله مي‌گردد. اين مسأله قطعي و غير قابل انکار است.

شرط دوّم: سپري شدن اقّل مدّت حمل

در ميان فقها اجماعي است که در الحاق فرزند به زوج لازم است تولّد طفل شش ماه پس از نزديکي مرد با زن باشد و نيز اجماعي است که اقّل مدّت حمل در طفل کامل الخلقه که زنده متولّد شود، شش ماه است.[2]

سيد مرتضي در اين خصوص نگاشته است: «کمترين مدّت زمان حمل در نزد ما شش ماه است، فقهاي اماميّه بر اين مسأله اتّفاق نظر دارند. در اين‌باره از فقهاي اهل سنّت نيز مخالفتي نقل نشده است».[3]

هم‌چنين شهيد ثاني آورده است: در بين علماي اسلام اجماعي است که کمترين زماني که ممکن است انسان زنده، کامل الخلقه متولّد شود از زمان نزديکي تا وقت ولادت، شش ماه است.[4]

ادلّه اين ديدگاه

1ـ اجماع و اتّفاق فقها، هم‌چنان‌که ذکر شد.

2ـ خداوند مي‌فرمايد: دوران حمل طفل و از شير باز گرفتنش سي ماه است. (وَحَملُهُ وَفِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهراً)[5].

[1] . همان: ح2و6، 379:21، باب 16، من ابواب احکام الاولاد، ح1 ـ 2.

[2] . ر. ک: المقنعة: 539، النهاية: 505، شرائع الإسلام340:2، السرائر657:2، جواهر الکلام224:31.

[3] . سيد مرتضي، رسائل 192:1.

[4] . مسالک الأفهام 373:8.

[5] . سوره احقاف 15:46.