در آيه ديگري آمده است، جدا کردن کودک از شير، مي‌تواند در خلال دو سال باشد، (وَ فِصالُهُ فِي عَامَينِ)[1]. اگر دو سال (بيست و چهار ماه) از سي ماه که در آيه قبل براي حمل و فصال تعيين گرديده، کسر گردد، شش ماه باقي مي‌ماند و مدّعا ثابت مي‌گردد، زيرا شش ماه به اجماع فقها، بالاترين مدّت حاملگي زنان نيست، بنابراين بايد اقّل مدّت باشد.[2]

3ـ اخبار مستفيضه بلکه متواتره نيز بر اين حکم دلالت دارد. مانند آن‌که شيخ صدوق از امام صادق(عليه السلام) نقل کرده که فرموده است: کمترين مدّت حمل شش ماه است. «أَدني ما تَحمِلُ المَرأَةُ لِسِتَّةِ أَشهُرٍ».[3]

هم‌چنين شيخ طوسي در تهذيب از جميل بن صالح و او از امام صادق و يا امام باقر(عليهما السلام) نقل نموده که از آن حضرت در مورد زني که در زمان عدّه طلاق به ازدواج ديگري در آمده سؤال شد؟ حضرت جواب فرمود: بايد از او جدا شود و يک عدّه طلاق نسبت به زوج دوّم و اوّل کافي است و اگر از او فرزندي متولّد شد و از زمان نزديکي زن با زوج دوّم، شش ماه و يا بيش‌تر بگذرد، فرزند از زوج دوّم است، ولي اگر کم‌تر از شش ماه گذشته باشد از زوج اوّل است. «قالَ... فَإِن جائَت بِوَلَدٍ لِسِتَّةِ أَشهُرٍ أَو اَکثَرَ فَهُوَ لِلأَخِيرِ وَ إِن جائَت بِوَلَدٍ لأَقَلَّ مِن سِتَّةِ أَشهُرٍ فَهُوَ لِلأَوَّلِ».[4] روايات ديگري نيز در اين‌باره وجود دارد.[5]

شرط سوّم: سپري نشدن بيش‌تر از حداکثر مدّت حمل

در اثبات نسب با فراش، بايد از زمان نزديکي و انعقاد نطفه تا زمان تولّد کودک بيش از حداکثر مدّت حمل نگذشته باشد. قبل از بيان اين شرط، ذکر دو نکته ضروري به نظر مي‌رسد:

[1] . سوره لقمان 14:31.

[2] . ر. ک: الحدائق الناضرة 5:25.

[3] . وسائل الشيعة 384:21، باب 17، من ابواب احکام الاولاد، ح15.

[4] . همان: 383، ح13.

[5] . همان: ح1و8.