با توجّه به اين معني است که مناسب است گفته شود اگر طفل يک ساعت بيش‌تر از نه ماه در رحم بماند او را مي‌کشد، زيرا در صورتي که علقه و مضغه است و نمّوي ندارد، بي‌ترديد اگر ساعت‌ها هم در رحم بماند موجب قتل مادرش نمي‌گردد.[1]

2ـ از اميرالمؤمنين(عليه السلام) نقل شده که فرموده است، اطفالي که شش ماه يا هفت ماه و يا نه ماه در رحم مادر باشند بعد از تولّد باقي مي‌مانند ولي اگر طفل هشت ماه در رحم مادر باقي بماند، نميتواند به زندگي خود ادامه دهد. «يَعيشُ الوَلَدُ لِسِتَّةِ أَشهُرٍ وَ لِسَبعَةِ أَشهُرٍ وَ لِتِسعَةِ أَشهُرٍ وَ لا يَعيشُ لِثَمانِيةِ أَشهُرٍ».[2]

اگر اين روايت در مقام بيان تعيين زندگي طفل در رحم مادر باشد از آن استفاده مي‌شود حداکثر مدّت حمل نه ماه است. ولي همان‌گونه که بعضي از اساتيد اظهار نظر نموده‌اند، در مقام بيان زندگي طفل بعد از وضع حمل است و عبارت آن اخباري است، (خبر دادن) به اين‌که بعد از اين مدّت، طفل زنده مي‌ماند يا خير؟ ولي ممکن است حداکثر مدّت حمل نيز از اطلاق مقامي آن استفاده گردد.[3]

3ـ در روايت صحيح، عبد الرحمن حجّاج مي‌گويد: از ابا ابراهيم (موسي بن جعفر(عليه السلام)) شنيدم که مي‌فرمود: اگر مردي زن خود را طلاق دهد در حالي‌که زن مدّعي است حامله مي‌باشد، اگر بعد از نه ماه فرزند متولّد گرديد اين زمان پايان عدّة طلاق است و اگر زن، مدّعي حامله بودن نيست بايد سه ماه عدّه نگه دارد سپس از شوهر جدا شود. «يقُولُ: إِذا طَلَّقَ الرَّجُلُ امرَأَتَهُ فَادَّعَت حَبَلاً انتَظَرَ بِها تِسعَةَ أَشهُرٍ فَإِن وَلَدَت وَ إِلاّ اعتَدَّت ثَلاثَةَ أَشهُرٍ ثُمَّ قَد بانَت مِنهُ».[4]

اين روايت به صراحت دلالت دارد؛ با ادّعاي حاملگي از طرف زن، بايد نه ماه منتظر بود. بنابراين بايد حداکثر مدّت حمل نه ماه باشد، زيرا اگر غير از اين بود مي‌بايد امام(عليه السلام) آن را بيان نمايد، چون فرض بر اين است که در مقام بيان حکم

[1] . شيخ محمد علي اراکي، کتاب النکاح: 755.

[2] . وسائل الشيعة 380:21، باب17، من ابواب احکام الاولاد، ح2.

[3] . موسوعة احکام الأطفال و ادلتها 47:3.

[4] . الکافي 101:6، باب المسترابة بالحبل، ح1، تهذيب الأحکام 129:8، ح444.