است.[1] آيةالله فاضل لنکراني معتقد است ظهور روايت در اين‌که حداکثر مدّت حمل نُه ماه است قابل انکار نيست.[2]

در اين‌باره به روايات[3] ديگري نيز استناد شده که از نظر سند ضعيف مي‌باشند و در ادامه بيان مي‌شود که روايت صحيح عبد الرحمن بن حجّاج مي‌تواند مستند نظريّه‌اي که مي‌گويد حداکثر مدّت حمل يک سال است، قرار گيرد.

لازم به ياد‌آوري است، مقصود فقيهان از نه ماه، حدّ متعارف عرفي است؛ به اين معني که ممکن است چند ساعت بلکه چند روز کم و زياد شود و دقّت‌هاي عقلي مورد نظر نيست. چرا که رواياتي که دلالت دارد مدّت حمل لحظه‌اي از نه ماه زيادتر نمي‌شود، در مقابل نظرياتي که حداکثر مدّت حمل را دو سال و يا بيش‌تر مي‌دانند، صادر شده است.[4]

ب: حداکثر مدّت حمل ده ماه است

عدّه‌اي از فقها مانند محقّق در شرائع[5] و علامه در قواعد و کتب ديگرش[6] و برخي ديگر[7] اين نظريّه را پذيرفته‌ و براي اثبات آن به عموم قاعده «اَلوَلَدُ لِلفِراشِ» استدلال کرده‌اند، زيرا به مقتضاي آن قاعده، بايد فرزند ملحق به فراش (زوج) گردد، هر چند حمل از نه ماه تجاوز نمايد. هم‌چنين به اصل عدم تولّد نوزاد از زنا و شبهه، و وقوع تولّد در ماه دهم استدلال شده است، زيرا در مواردي طفل در ماه دهم از نزديکي مرد و زن متولّد شده و بهترين دليل بر وجود چيزي، وقوع آن است.[8]

[1] . ر. ک: الحدائق الناضرة 8:25.

[2] . تفصيل الشريعة (کتاب النکاح): 509.

[3] . الکافي 102:6، ح4و15: ح5، تهذيب الأحکام 129:8، ح447، وسائل الشيعة 224:22، باب 25، من ابواب العدد، ح4.

[4] . ر. ک: المهذّب الاحکام239:25.

[5] . شرائع الاسلام340:2.

[6] . قواعد الأحکام98:3، ارشاد الأذهان38:2، تحرير الأحکام الشرعية 15:4.

[7] . التنقيح الرائع 263:3، کشف الرموز195:2.

[8] . التنقيح الرائع 263:3.