که دليلي بر حرام بودن اين شيوه لقاح وجود ندارد. برائت شرعي و عقلي نيز بر جايز بودن آن دلالت دارد، علاوه بر اين‌که اصل اباحه در اين مورد جاري مي‌شود.

بايد دانست حتّي در صورتي‌که نازايي زن يا عدم توانايي بارور ساختن مرد منجر به نوعي اضطرار و حرج شود که زندگي زوجين را در معرض از هم پاشيده شدن قرار دهد يا مشکلات غير قابل تحمّل ديگري پديد آورد، عمل تلقيح اسپرم زوج و زوجه با وجود موانع شرعي نيز جايز است.

استاد محمّد جواد فاضل در اين‌باره مي‌گويد: «در اين صورت قاعده لاحرج اين مانع را بر مي‌دارد، زيرا اين قاعده نسبت به همه احکام الزامي، جريان پيدا مي‌کند».[1]

3. حرمت تلقيح با نطفه مرد بيگانه

يکي از اقسام کلّي تلقيح مصنوعي اين است که نطفه مردي را در رحم زني که زوجه شرعي و قانوني او نيست، قرار دهند و با تخمک او تلقيح کنند. براي اين قسم تلقيح، اقسامي متصورّ است.

1ـ علّت ناباروري زن از شوهر باشد، به طوري که اسپرم او به هيچ وجه قادر به بارور ساختن زن نباشد.

2ـ علّت ناباروري، زن باشد، در اين‌صورت اسپرم شوهر او را با تخمک زن اجنبيه ديگري تلقيح مي‌کنند. اين فرض نيز اقسامي دارد، مانند اين‌که زن دريافت‌کننده اسپرم، همسر قانوني مرد ديگري است يا اين‌که همسر کسي نيست.

3ـ هر يک از اقسام فوق ممکن است به دو صورت انجام پذيرد:

الف: صورتي که زن و مرد، جاهل به عمل تلقيح باشند، مثل اين‌که، زن شوهر‌داري به پزشک مراجعه کند و از حامله نشدن خود شکايت نمايد و درخواست مداواي خود را داشته باشد و پزشک به عنوان مداوا و شستشوي رحم، نطفه مردي را که براي تجزيه ماده حياتي در آزمايشگاه خود داشته در رحم زن قرار دهد و زن بدين وسيله حامله گردد.

[1] . بررسي فقهي حقوقي تلقيح مصنوعي: 57.