ب: اطلاق و عموم روايات

روايات وارد شده در اين زمينه را مي‌توان به چند دسته تقسيم نمود:

دسته‌اول: رواياتي است که بر حرمت قراردادن نطفه مرد بيگانه در رحم زن اجنبي دلالت دارد، مانند آن‌که از امام صادق(عليه السلام) نقل شده که فرموده‌اند: بزرگترين عذاب در روز قيامت براي مردي است که نطفه خود را در رحم زني که بر او حرام است قرار دهد. «إِنَّ أَشَدَّ النّٰاسِ عَذٰاباً يَوْمَ الْقِيٰامَةِ رَجُلٌ أَقَرَّ نُِطْفَتَهُ فِي رَحِمٍ يَحْرُمُ عَلَيْهِ»[1].

هم‌چنين امير المؤمنين(عليه السلام) از پيامبر اکرم(صلي الله عليه وآله) نقل نموده‌اند که فرموده است: هيچ گناهي در نزد خداوند بعد از شرک، بزرگتر از اين نيست که مردي نطفه خود را از طريق حرام در رحم زني وارد نمايد. «مٰا مِنْ ذَنْبٍ أَعْظَمَ عِنْدَ اللهِ تَبٰارَکَ وَتَعٰالٰي بَعْدَ الشِّرْکِ مَنْ نُطْفَةِ حَرٰامٍ وَضَعَهٰا إِمْرُؤٌ فِي رَحِمٍ لاٰتَحِلُّ لَهُ»[2]. روايات ديگري نيز به همين مضمون وارد شده است.[3]

از ظاهر اين دسته از روايات استفاده مي‌شود که قرار دادن نطفه مرد به هر طريقي در اندام تناسلي زن بيگانه حرام است، خواه تزريق اسپرم منجر به حاملگي بشود يا نشود، زيرا آن‌چه موضوع حرمت است، قراردادن نطفه مرد بيگانه در رحم زن است و روش ادخال خصوصيتي ندارد. بر اين اساس حتّي با رضايت زن و مرد هم ممنوعيّت بر طرف نمي‌شود.

به عبارت ديگر، مقاربت و نزديکي، يکي از مصاديق بارز و آشکار قراردادن نطفه مرد بيگانه در رحم زن اجنبي است و چون مقصود از حکم، تنها مصداق شايع آن نيست، استقرار نطفه بيگانه در رحم زن مطلقاً حتّي با ابزار پزشکي امروزه نيز حرام و ممنوع خواهد بود.

ليکن بر استدلال به اين روايات ايراداتي شده است: نخست آن‌که، سند پاره‌اي از آن‌ها ضعيف مي‌باشد و ارزش استنادي ندارند.

[1] . الکافي5: 541، باب الزاني، ح1.

[2] . مستدرک الوسائل 14: 335, باب4، من ابواب نکاح المحرم و ما يناسبه، ح1.

[3] . همان، ح4.