ابان بن تغلب و او از امام صادق(عليه السلام) نقل نموده که در جواب سؤال از ارث مردي که براي او وارثي نيست و مالکي هم ندارد (عبد کسي نمي‌باشد) فرموده است: چنين فردي از مصاديق آيه قرآن است که مي‌گويد، از تو دربارة انفال[1] سؤال مي‌کنند، بگو انفال مخصوص خدا و پيامبر(صلي الله عليه وآله) مي‌باشد. «قٰالَ: هُوَ مِنْ أَهْلِ هٰذِهِ الآية (يَسْئَلُونَكَ عَنِ اْلأَنْفَالِ)[2]».[3] از اين روايت استفاده مي‌شود، ارث کسي که وارث ندارد، مانند انفال، متعلّق به پيغمبر و امام(عليهما السلام) مي‌باشد.

[1] . انفال در اصل از ماده نَفَلَ «بر وزن نَفَعَ» به معني زيادي است و به غنايم جنگي انفال گفته شده، به اين جهت که يک سلسله اموال اضافي است که بدون صاحب مي‌ماند و به دست جنگويان مي‌افتد، در حالي که مالک خاصّي براي آن وجود ندارد يا به اين جهت که جنگجويان براي پيروزي بر دشمن مي‌جنگند نه براي غنيمت. بنابراين غنيمت، اموال اضافي است که به دست آنها مي‌افتد.

[2] . سوره انفال 8: 1.

[3] . وسائل الشيعة 9: 528، باب 1 من ابواب الانفال، ح14.