مخاطب در اين آيه هر چند شخص رسول الله مي‌باشد، امّا بي‌ترديد همگان را شامل مي‌شود، هم‌چنين از آن استفاده مي‌شود، مسأله اطعام و انفاق به يتيمان گرچه مهم است، ولي از آن مهم‌تر، دلجويي و نوازش و رفع کمبود‌هاي عاطفي آنان است.

در آيات ديگري به شرح اعمالي که موجب دوري از خدا و گرفتاري در چنگال مجازات الهي مي‌شود، پرداخته و مي‌فرمايد: چنان نيست که شما خيال مي‌کنيد (که اموالتان دليل بر مقام شما نزد پروردگار است، بلکه اعمالتان حاکي از دوري شما از خداست). شما يتيمان را گرامي نمي‌داريد و يکديگر را به اطعام مستمندان تشويق نمي‌کنيد. (كَلاّ بَلْ لا تُكْرِمُونَ الْيَتيمَ * وَ لا تَحَاضُّونَ عَلَى‌ طَعامِ الْمِسْكينِ)[1].

در اين آيات نيز از اکراه سخن به ميان آمده و بيانگر اين معني است که يتيم نبايد احساس کند که چون پدرش را از دست داده، خوار و ذليل و بي‌مقدار شده، بلکه بايد آن‌چنان مورد اکرام قرار‌گيرد که جاي خالي پدر را احساس ننمايد. هم‌چنين روايات بسياري بر فضليت تکريم ايتام و اطفال بي‌سرپرست تأکيد گرديده است، به عنوان نمونه:

1ـ از پيامبر اکرم(صلي الله عليه وآله) نقل شده که فرموده است: هنگامي که يتيم گريه مي‌کند عرش خدا به لرزه مي‌افتد و خداوند به فرشتگانش مي‌فرمايد: ‌اي ملائکه من! چه کسي اين يتيم که پدرش را در کودکي از دست داده به گريه انداخته است؟ ملائکه مي‌گويند: خدايا تو آگاه تري! خداوند مي‌فرمايد: ‌اي ملائکه من شما را گواه مي‌گيرم که هر کس او را از گريه باز دارد و قلبش را خشنود نمايد من روز قيامت او را خشنود خواهم کرد. «إنّ اليتيم اذا بکٰي اهتزّ لبکائه عرش الرحمن... فيقول الله تعالي: يا ملائکتي! فإنّي اُشهدکم انَّ لمن اسکته وارضاه أن ارضيه يوم القيامة».[2]

همين مضمون از امام صادق(عليه السلام) نيز روايت شده، با اين تفاوت که فرموده است: هر بنده مؤمني که او را ساکت نمايد، بهشت بر او واجب مي‌شود. «لاٰيَسْکِتُهُ عَبْدٌ مُؤْمِنٌ إِلاّٰ وَجَبَت لَهُ الْجَنَّة».[3]

[1] . سوره فجر 89: 17 ـ 18.

[2] . مجمع البيان 10: 385.

[3] . من لايحضره الفقيه 1: 188، ح573؛ وسائل الشيعة 3: 287، باب 91 من ابواب الدفن، ح5.