2ـ در حديث ديگري، يکي از ياران پيامبر(صلي الله عليه وآله) مي‌گويد: در خدمت رسول خدا(صلي الله عليه وآله) نشسته بوديم، پسر بچّه‌اي وارد شد و عرض کرد: کودکي يتيم هستم و خواهري يتيم دارم و مادري بيوه زن، از آن‌چه خدا به تو اطعام کرده به ما اطعام کن، تا خداوند از آن‌چه نزد اوست آن‌قدر به تو ببخشد که خشنود شوي. پيامبر(صلي الله عليه وآله) فرمود: چه زيبا سخن مي‌گويي‌اي پسر! آن‌گاه رو به بلال کرده و فرمود: برو از آن‌چه نزد ماست بياور، بلال رفت بيست و يک دانه خرما آورد، پيامبر(صلي الله عليه وآله) فرمود: هفت دانه براي تو و هفت دانه براي خواهرت و هفت دانه هم براي مادرت. معاذبن جبل برخاست و دستي بر سر کودک کشيد وگفت: خداوند يتيمي تو را جبران کند و تو را جانشين صالحي براي پدرت سازد (کودک يتيم از فرزندان مهاجر بود) پيامبر اکرم(صلي الله عليه وآله) رو به معاذ کرد و فرمود: انگيزه تو براي اين‌کار چه بود؟ عرض کرد: محبّت و رحمت به کودک بود.

آن حضرت فرمود: هر کس از شما سرپرستي يتيمي را بر عهده گيرد و آن‌را به طور احسن انجام دهد و دست بر سر يتيم کشد، خداوند به عدد هر مويي، حسنه‌اي براي او مي‌نويسد و به هر مويي، گناهي از او محو مي‌کند و به هر مويي، درجه‌اي به او مي‌بخشد. «قالَ: لاٰيَليِ احدٌ مِنکم يتيماً فيُحسِنُ ولايَتَه و وَضَع يدَه علي رأسِه إلاّ کتَبَ اللهُ له بکلِّ شَعْرةٍ حسنةً و محا عنه بکلِّ شعرةٍ سيّئةً و رَفَعَ له بکلِّ شَعرةٍ درجةً».[1]

3ـ در حديث ديگري از‌ آن حضرت نقل شده که فرموده است: من و سرپرست يتيم مانند اين دو در بهشت خواهيم بود به شرط اين‌که تقواي الهي را پيشه کند (با اشاره به انگشت سبّابه و انگشت وسط) «أَنَا وَکٰافِلُ الْيَتِيمِ کَهٰاتَيْنِ فِي الْجَنَّةِ إِذٰا اتَّقَي الله عَزَّوَجَلَّ وَأَشٰاَر بِالسَّبّٰابَةِ وَالْوُسْطٰي».[2]

4ـ از اين بالاتر، حديث ديگري است از پيامبر اکرم(صلي الله عليه وآله) که فرموده است: هرگاه يتيم گريه کند، اشک‌هاي او در دست خداوند رحمن مي‌ريزد. «إِذٰا بَکي الْيَتِيمُ وَقَعَتْ دُموعُه فِي کَفِّ الرَّحْمٰنِ».[3]

[1] . مجمع البيان 10: 767.

[2] . تفسير نور الثقلين 5: 597، ح23؛ مستدرک الوسائل 2: 474، باب 78، ح7.

[3] . فخر رازي، تفسير الکبير 31: 200.