دسته اوّل: رواياتي است که در آن‌ها به خير و برکت و منفعت شير مادر براي نوزاد تصريح شده است، مانند آن‌که از پيامبر اکرم(صلي الله عليه وآله) نقل شده که فرموده است: هيچ شيري براي نوزاد بهتر از شير مادر نيست، «لَيْسَ لِلصَّبِيِّ لَبَنٌ خَيْرٌ مِنْ لَبَنِ أُمِّهِ».[1]

هم‌چنين امير المؤمنين(عليه السلام) تغذيه با شير مادر را مورد تأکيد قرار داده و فرموده است: هيچ شيري براي تغذيه کودک با برکت‌تر از شير مادر نيست. «مَا مِنْ لَبَنٍ رَضَعَ بِهِ الصَّبِيُّ أَعْظَمَ بَرَكَةً عَلَيْهِ مِنْ لَبَنِ أُمِّهِ».[2]

حضرت امام حسين(عليه السلام) نيز در دعاي عرفه در مقام بر شمردن نعمت‌هاي الهي، اشاره به تغذيه دوران کودکي نموده و فرموده است: و در گهواره که کودکي ناتوان بودم، مرا از هر آسيب و خطر حفظ کردي و از شير مادر غذايي گوارا روزيم نمودي. «وَحَفِظْتَنِي فِي الْمَهْدِ طِفْلاً صَبِيّاً وَرَزَقْتَنِي مِنَ الْغِذٰاءِ لَبَناً مَرِيّاً»[3].

دسته دوّم: رواياتي است که به جنبه اخلاقي زن شيرده، اشاره دارد و بيان مي‌کند که شير مادر براي نوزاد از چنان اهميّتي برخوردار است که مي‌تواند طبيعت او را تغيير دهد، بنابراين بايد در انتخاب زني که اين وظيفه را به عهده مي‌گيرد احتياط شود. مانند آن‌که، امام صادق(عليه السلام) از جدّش امير المؤمنين(عليه السلام) نقل مي‌کند که بارها فرموده است: همان‌طور که با دقّت نظر انتخاب همسر مي‌نماييد، هر شخصي را جهت شير دادن به فرزند خود انتخاب نکنيد، زيرا چه بسا شيرخوارگي باعث تغيير طبيعت نوزاد گردد. «كَانَ(عليه السلام) يَقُولُ: تَخَيَّرُوا لِلرَّضَاعِ كَمَا تَخَيَّرُونَ لِلنِّكَاحِ فَإِنَّ الرَّضَاعَ يُغَيِّرُ الطِّبَاعَ».[4]

هم‌چنين پيامبر اعظم(صلي الله عليه وآله) مي‌فرمايد: مبادا براي شير دادن به فرزندان خود از زن احمق استفاده کنيد، زيرا شير پايه و اساس رشد و تربيت فرزند است. «إِيَّاكُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا الْحَمْقَاءَ فَإِنَّ اللَّبَنَ يُنْشِئُهُ عَلَيْهِ».[5]

[1] . بحارالانوار 100: 323، ح15؛ مستدرک الوسائل 15: 156، باب 48، ح1.

[2] . وسائل الشيعة 21: 452، باب 68 من ابواب احکام الاولاد، ح2.

[3] . بحارالانوار 95: 217، مفاتيح الجنان، دعاي عرفه.

[4] . وسائل الشيعة 21: 468، باب 78 من ابواب احکام الاولاد، ح6.

[5] . مستدرک الوسائل 15: 162، باب 57، ح1.