مي‌نمايد، قرار دهد. البتّه اگر مادر او را شير دهد، بهتر است، زيرا مادر محبّت و دلسوزي بيشتري نسبت به فرزند خود دارد. «قاٰلَ: ... فَإِنَّ لَهُ أَنْ يَنْزِعَهُ مِنْهَا إِلَّا أَنَّ ذَلِكَ خَيْرٌ لَهُ وَ أَرْفَقُ بِهِ أَنْ يُتْرَكَ مَعَ أُمِّهِ»[1].

از مفهوم روايت استفاده مي‌شود، مادر استحقاق گرفتن اجرت براي شير دادن به فرزند خود را دارد، به شرط اين‌که بيش‌تر از اجرت المثل نباشد.

در هر صورت، چنان‌چه براي شير ‌دادن به طفل، مرضع ديگري غير از مادرش انتخاب شود مستحب است مسلمان، عاقل و داراي صفات پسنديده اخلاقي باشد و از انتخاب زنان غير مسلمان و آن‌ها که داراي اخلاق نکوهيده مي‌باشند، پرهيز شود. دليل اين حکم رواياتي[2] است که به تعدادي از آن‌ها در بحث از اهميّت شير مادر اشاره شد و به دليل اين‌که در زمان حاضر از زن مرضعه چندان استفاده نمي‌شود از ذکر آن‌ها خودداري مي‌شود.

هـ: مدّت شيرخوارگي وچگونگي آن

چنان‌که بيان شد، تغذيه نوزاد با شير مادر از همان آغاز تولّد با خوردن «آغوز» شروع مي‌شود و مستحب است دو سالِ کامل شير بنوشد.[3] دليل اين مسأله، آيه شريفه سوره بقره است که پيش‌تر بدان اشاره شد، زيرا مي‌فرمايد: مادران، فرزندان خود را دو سال کامل شير دهند، اين دستور براي کسي است که بخواهد دوران شير‌خوارگي را تکميل نمايد. (وَالْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضَاعَةَ)[4].

اين جمله، خبري است در معني امر و اين‌گونه معنا مي‌شود: مادران بايد فرزندان خود را دو سال کامل شير دهند، بي‌گمان جايز نيست اين جمله به معني خبريه باقي بماند، زيرا مستلزم کذب است، زيرل چه بسا مادران، فرزندان را کم‌تر يا بيش‌تر از دو سال شير مي‌دهند و امر در آن براي مطلق رجحان است که شامل واجب و مستحب مي‌باشد.

[1] . الکافي 6: 45، ح4؛ وسائل الشيعة 21: 470، باب 81 من ابواب احکام الاولاد، ح1.

[2] . الکافي 6: 43، ح8 و 44، ح14؛ وسائل الشيعة 21: 466 الي 468، باب 78 من ابواب احکام الاولاد، ح1 ـ 2 و 6 و 468، باب 79، ح1.

[3] . السرائر 2: 648؛ مسالک الافهام 8: 416؛ الروضة البهيّة 5: 455 ـ 456؛ جواهر الکلام 31: 278.

[4] . سوره بقره 2: 233.