بنابراين هم شامل موردي مي‌شود که ارضاع واجب است، مثل اين‌که نوزاد شير غير از مادرش را نمي‌خورد يا مرضعه ديگري نيست و يا پدر قادر به استيجار آن نيست و هم‌چنين شير آغوز و نيز ديگر مواردي که مستحب است را در برمي‌گيرد.[1]

يکي از فقيهان در توضيح استدلال به اين آيه مي‌گويد: به عقيده ما اماميّه، امر در آن استحبابي است، زيرا بر مادران، شير دادن به فرزندانشان واجب نيست، بلکه مستحب است، چرا که تغذية طفل با شير مادر نافع‌تر به حال اوست.[2]

هم‌چنين از اين آيه استفاده مي‌شود، تغذيه با شير مادر در مدّت دو سال، حق هر کودک است، اعمّ از اين‌که مدّت حمل او شش ماه باشد يا بيش‌تر و در صورتي‌که وليّ اراده کند مدّت رضاع را کامل نمايد.[3] البته اگر سه ماه از دو سال کم‌تر شود، منعي ندارد.

اين حکم علاوه بر اين‌که در رواياتي که ذکر خواهيم نمود، بيان گرديده است، با ضميمه اين آيه به آيه ديگري که مي‌فرمايد: بار‌داري کودک و از شير گرفتنش سي‌ماه است، (وَحَمْلُهُ وَفِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْرًا).[4] نيز استفاده مي‌گردد، زيرا مدّت حمل غالباً نه ماه است و با کسر آن از سي‌ ماه، بيست و يک ماه باقي مي‌ماند، با اين ترتيب همان‌طور که برخي از فقها اشاره کرده‌اند[5] سزاوار نيست کودک کم‌تر از بيست و يک ماه از شير مادر تغذيه نمايد.

شاهد اين مدّعا، پاره‌اي از روايات است، مانند آن‌که سماعه بن مهران از امام صادق(عليه السلام) نقل مي‌کند که فرموده است: مدّت شيرخوارگي طفل بيست و يک ماه است و اگر از آن کم‌تر شود، ظلم بر کودک است. «الرَّضَاعُ وَاحِدٌ وَ عِشْرُونَ شَهْراً فَمَا نَقَصَ فَهُوَ جَوْرٌ عَلَى الصَّبِيِّ»[6].

[1] . کنز العرفان 2: 231.

[2] . مسالک الافهام الي آيات الاحکام 3: 306.

[3] . ر. ک: زبدة البيان: 703

[4] . سوره احقاف 46: 15.

[5] . ر. ک: المقنعة: 539، النهاية: 503؛ الروضة البهيّة 5: 456؛ کنز العرفان 2: 232.

[6] . الکافي 6: 40، باب الرضاع، ح3، وسائل الشيعة 21: 455، باب 70 من ابواب احکام الاولاد، ح5.