است، زيرا بحث در اين مسأله است که آيا شير‌دادن به کودک بعد از دو سال، هر چند از شير زني باشد که دو سال از زايمان او نمي‌گذرد جايز است و يا خير؟

در توجيه ديگري براي نظريّه مشهور، آيةالله فاضل لنکراني مي‌نويسد: «دليل اين‌که جايز است يکي دو ماه بيش از دو سال، به کودک شير داده شود، اين است که، نوعاً تحفظّ بر دو سال نيست و چه بسا پايان زمان شيرخوارگي فراموش مي‌شود به علاوه از شير گرفتن کودک، به طور ناگهاني مشکل است و بيم تلف شدن او وجود دارد، زيرا طفل بسيار به آن علاقمند است، بنابراين بايد به تدريج از شير گرفته شود، در نتيجه ممکن است يکي دو ماه، بر دو سال افزوده شود».[1]

اين توجيه، وجيه است وليکن دليلي بر اثبات آن وجود ندارد. نتيجه آن‌که، دليل فقهي براي اثبات نظريّه مشهور وجود ندارد، از طرفي مخالفت مشهور نيز مشکل است، بنابراين هر چند نظريّه اوّل موافق با قواعد فقهي است، ولي بايد در مسأله احتياط شود و بيش از دو سال کودک را شير ندهند.

ز: حق تغذيه کودک با شير مادر در حقوق مدني

قسمت اوّل ماده 1176 قانون مدني مقرّر مي‌دارد: «مادر مجبور نيست که به طفل خود شير بدهد. » بنابراين، مادر ملزم به شير دادن کودک خود نمي‌باشد و مي‌تواند از‌ آن امتناع نمايد، اگر چه اجرت هم به او داده شود.

يکي از صاحب‌نظران در حقوق مدني مي‌نويسد: «چون شير دادن احتمال دارد باعث زيان مادر شود و در واقع نوعي فداکاري است، حقوق، اين انتظار را از مادر ندارد... بدين ترتيب بر خلاف مورد حضانت، که حق مادر از لوازم تکليف او است، شير دادن به واقع «حق» مادر است، اگر بخواهد از اين حق استفاده کند پدر يا مقام عمومي نمي‌تواند مانع او شود، ولي هرگاه مايل نباشد، اجبار او امکان ندارد».[2]

[1] . تفصيل الشريعة (کتاب النکاح): 555.

[2] . ناصر کاتوزيان، حقوق مدني ـ خانواده 3: 143.